Κρίσεις διευθυντών 2017

Posted: Ιουνίου 20, 2017 by Γεωργία Βαλωμένου in αναδημοσιεύσεις
Ετικέτες: , ,

της Βάντας Τσέλιου

isaac_cordal

Έχω περάσει από (διαφορετικού τύπου) κρίσεις για διευθύντρια σχολείου το 2001, 2002, 2007, 2011, 2013 και 2015. Μ’ άλλα λόγια αυτό το θέμα τυχαίνει να το γνωρίζω εκ πείρας αρκετά καλά, οπότε ας μου επιτραπεί να πω κι εγώ μερικά πράγματα που σκέφτομαι με αφορμή τις σημερινές διαδικασίες για την ανάδειξη διευθυντών/ντριών. Λοιπόν, από τις διαδικασίες κρίσεων που προανέφερα, αν εξαιρέσεις την πρώτη (που αφορούσε τη διεύθυνση Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας) και που ουσιαστικά ήταν μια ελεύθερη και διεξοδική συνέντευξη σε επιτροπή αποτελούμενη από μέλη των ομάδων επιστημονικής και διοικητικής υποστήριξης των σχολείων αυτών, οι άλλες ήταν διαδικασίες ελάχιστης αξιοπιστίας και προγνωστικής αξίας για τις δυνατότητες των υποψηφίων διευθυντών και διευθυντριών και, παρόλη τη θρυλούμενη αντικειμενικότητά τους, κατά κανόνα κατέληγαν να στελεχώνουν τα σχολεία σε συντριπτικό ποσοστό με αρεστούς και αρεστές στο κρατούν δικομματικό σύστημα. Οι εξαιρέσεις λειτουργούσαν μάλλον ως φερετζές. Η διαδικασία του 2015, αν και ως τελικό αποτέλεσμα δεν άλλαξε και θεαματικά το σκηνικό, για πρώτη φορά έδινε τη δυνατότητα (μικρής) αποφασιστικής συμμετοχής στους συλλόγους διδασκόντων των σχολείων, αλλά και -ίσως το πιο σημαντικό- ένα είδος βέτο για πρόσωπα εγνωσμένης ανικανότητας (έστω και υψηλών τυπικών προσόντων) ή και εντελώς ανισόρροπα, από τα οποία πολλά σχολεία είχαν ταλαιπωρηθεί για χρόνια. Σ’ αυτή τη διαδικασία του 2015 στο σχολείο μου είχα την χαρά να δω ένα σύλλογο διδασκόντων να αναλαμβάνει το ρόλο του με βαθύ αίσθημα ευθύνης, να αντιμετωπίζει τους υποψήφιους όχι ως άτομα συμπαθητικά ή λιγότερο συμπαθητικά, αλλά ως φορείς εκπαιδευτικής θεωρίας και να τους ερωτά με σοβαρότητα και παρρησία για να διαγνώσει τις ιδέες τους για το σχολείο και το αν είχαν σχέδιο για την εφαρμοστέα πολιτική. Μετά από αυτό ήξερα ότι κάθε ψήφος που μου δόθηκε ήταν μια συνειδητή επικύρωση συγκεκριμένων ιδεών και πρακτικών κι αυτό ήταν κάτι συγκινητικό και πρωτόγνωρο για μένα. Ξέρω ότι δεν έγινε σ’ όλα τα σχολεία έτσι. Σύλλογοι που δεν είχαν συνηθίσει να διαλέγονται ουσιαστικά, να προβληματίζονται για όλα τα θέματα του σχολείου και να αναλαμβάνουν την ευθύνη για τις επιλογές τους πιθανόν να μην μπόρεσαν να βάλουν τη σφραγίδα τους στη διαδικασία ανάδειξης διευθυντών. Εν πάση περιπτώσει, τότε πολλοί από εμάς σκεφτήκαμε ότι η επόμενη φορά θα ήταν καλύτερη και η συζήτηση της εποχής στο χώρο μας αφορούσε τη διεύρυνση της συμμετοχής (με ψήφο σε γονείς και μαθητές) την αύξηση της βαρύτητας της ψήφου κλπ.
Η αντιμεταρρύθμιση ήρθε με τη γνωστή απόφαση του ΣτΕ περί αντισυνταγματικότητας και ολοκληρώθηκε με τις κουτοπονηριές του υπουργείου, που θεώρησε ότι βρήκε τη χρυσή ευκαιρία έμμεσης εισαγωγής της μνημονιακής δέσμευσης για «αξιολόγηση». Λυπάμαι πολύ όχι μόνο για το βήμα προς ένα πιο δημοκρατικό σχολείο που ματαιώθηκε, αλλά επίσης και κυρίως για τη φθορά και το διασυρμό των εννοιών της δημοκρατίας, της αυτονομίας και της συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων, που με άθλιο τρόπο επιχειρήθηκε. Λες και το να βαθμολογείς πρόσωπα με κριτήρια δοτά άνωθεν, σε κλειστά, ενιαίου τύπου ερωτηματολόγια μπορεί ποτέ να θεωρηθεί ισοδύναμο ή περίπου ισοδύναμο με τη δημοκρατική εκλογή. Λυπάμαι επίσης που βρέθηκαν συνδικαλιστές οι οποίοι, προκειμένου να διεκπεραιώσουν κυβερνητικές επιταγές, δε δίστασαν να ξεφτιλίσουν ένα σχεδόν αιωνόβιο ιστορικό συνδικάτο όπως η ΟΛΜΕ.
Τέλος, αν κάποιος νομίζει ότι αυτό είναι ένα θέμα στενά συντεχνιακό, που αφορά μόνο τους μόνιμους εκπαιδευτικούς, σίγουρα δεν έχει καταλάβει καλά. Πρώτ’ απ’ όλα επειδή τα σχολεία υπάρχουν για την κοινωνία, κι ολόκληρη η κοινωνία θα έπρεπε να έχει λόγο στο πώς αυτά διοικούνται και πώς πολιτεύονται Έπειτα, δυστυχώς, εδώ έχουμε να κάνουμε με άλλη μια ανοιχτά επιθετική εκδήλωση του «μίσους για τη δημοκρατία» που κατακλύζει τη δημόσια σφαίρα. Και είναι απαραίτητο να πούμε ότι αν κάποια στιγμή δεν αποφασίσουμε και δεν τολμήσουμε να πατήσουμε το φρένο σ’ αυτό τον κατήφορο, δεν αργεί η ώρα, που κάποιος πεφωτισμένος θα βρεθεί να προτείνει να καταργηθεί πια κι αυτός ο αρχαϊσμός των γενικών εκλογών και να φτιαχτεί ένα ωραιότατο ΑΣΕΠ αξιολογικής πρόσληψης πολιτικού προσωπικού, που συμβουλευτικά μπορεί και να χρησιμοποιεί αξιολογικά ερωτηματολόγια με κουτάκια τα οποία θα καλούνται να συμπληρώσουν οι πολίτες.

Η ελίτ και οι χειρώνακτες

Posted: Ιουνίου 7, 2017 by Γεωργία Βαλωμένου in γνώμες
Ετικέτες: , ,

1458583_220215918159835_2009247858_n

Όπως όλοι ξέρουμε, πρώτα χαράσσονται οι πολιτικές και μετά επιχειρείται η χειραγώγηση της κοινής γνώμης που θα τις καταστήσει αποδεκτές

Έτσι, βλέπουμε αυτόν τον καιρό το εξής:

Η κυβέρνηση «υποτάσσεται» σταδιακά, όπως και οι προηγούμενες, στις επιταγές του ΟΟΣΑ και της τρόικας για ένα ακόμα πιο ταξικό εκπαιδευτικό σύστημα, ένα σύστημα με το οποίο καταργείται σταδιακά η κοινωνική και ταξική κινητικότητα μέσω της εκπαίδευσης. Μια σειρά από  μέτρα οδηγούν έναν σημαντικό αριθμό μαθητών εκτός τυπικής εκπαίδευσης ενώ το νέο λύκειο θα είναι δύο ταχυτήτων, ένα που θα δίνει εθνικό απολυτήριο και ένα που θα οδηγεί σε ανώτερες σπουδές, για όλο και μικρότερο αριθμό μαθητών. Κι αν αυτό μοιάζει υπερβολική καταστροφολογία, ας σκεφτούμε απλώς λογικά τι μπορεί να σημαίνει «σχολείο προσαρμοσμένο στις ανάγκες της αγοράς» σε μια καταρρέουσα οικονομία: σημαίνει ένα σχολείο όσο το δυνατόν φθηνότερο, ένα σχολείο που θα παράγει πολλούς φθηνούς εργαζόμενους εξειδικευμένους αλλά όχι μορφωμένους. Και για τους εργαζόμενους αυτούς είναι πολύ σημαντικό και πρέπει να καλλιεργηθεί εγκαίρως το να είναι συμβιβασμένοι με την εργασία για την οποία προορίζονται και να κατανοήσουν πως αυτή είναι η θέση τους στην κοινωνία, αυτή που υπαγορεύει η ταξική καταγωγή τους .

Έτσι, λοιπόν, πρώτα ενοχοποιήθηκε η ίδια η κοινωνική κινητικότητα. Η εγκατάλειψη της υπαίθρου, της χειρωνακτικής εργασίας, θεωρήθηκε, και εν μέρει σωστά, μια από τις αιτίες της «ελληνικής» κρίσης, η οποία σκόπιμα εξετάζεται ως ένα ιδιαίτερο φαινόμενο και όχι ως μέρος της παγκόσμιας κρίσης. Δεν φταίει δηλαδή ο καπιταλισμός, φταίει ότι ο αγρότης και ο εργάτης ονειρεύτηκαν για το παιδί τους, το οποίο είχε μια έφεση στα γράμματα, μια «καλύτερη ζωή» από την δική τους. Σαν να μην είναι δηλαδή φυσιολογικό και αυτονόητο αλλά και κινητήρια δύναμη της κοινωνικής εξέλιξης, να θέλει ένας άνθρωπος να ανοίξει τους ορίζοντές του, να καλλιεργήσει το πνεύμα του, να βγάλει χρήματα από την εργασία του, να εξασφαλίσει για τον εαυτό του και την οικογένειά του μια άνετη διαβίωση. Σαν να φταίει ο γιος του αγρότη για την παρακμή τις ελληνικής γεωργίας και όχι οι ευρωπαϊκές πολιτικές και η επαίσχυντη λογική των επιδοτήσεων.

Κι αφού ενοχοποιήσανε τις σπουδές των φτωχών, περάσανε σε επόμενο στάδιο: εξαίρουν τώρα τον χειρώνακτα ως στυλοβάτη της κοινωνίας. Και λένε πως αν ο χειρώνακτας είναι καλός στη δουλειά του, αν επιπλέον είναι ευγενής και καθαρός και δεν προσβάλλει την αισθητική της ελίτ, αν είναι υπάκουος και γνωρίζει την θέση του, τότε η ελίτ θα αναγνωρίσει την αξία του και θα τον ανταμείψει με τον σεβασμό της, με την στοργή της, με μία θέση στην οικογένειά της – την θέση του υπηρετικού προσωπικού.

Όπως η οικογένεια Μητσοτάκη αγάπησε την φιλιππινέζα της σύμφωνα με το άρθρο της Π.Ραγκούση η οποία θεωρεί πως  «η κυρία από τη Νοτιοανατολική Ασία στην πρώτη σειρά των συγγενών, κατά τη διάρκεια της ταφής» (του επίτιμου), «υπενθυμίζει τις βασικές αξίες του αστικού πολιτισμού», του οποίου φορείς είναι βεβαίως τα μέλη της οικογένειας και όχι η ίδια.

Η όπως ο Σ.Ξενάκης της Καθημερινής που εντυπωσιάζεται από έναν πακιστανό ρακοσυλλέκτη που «είναι αξιοπρεπέστατα ντυμένος με παντελόνι και πουκάμισο. Φοράει πεντακάθαρα παπούτσια» και κάνει με τόση προσοχή της εργασία του που ο συντάκτης αναφωνεί: «Νιώθω εκστασιασμένος. Το απόλαυσα, αλλά θέλω κι άλλο… Ο τύπος κάνει τη συγκεκριμένη δουλειά σαν να ήταν η σημαντικότερη στον κόσμο. Τη λατρεύει κυριολεκτικά, γι’ αυτό και την κάνει τόσο κορυφαία. Σχεδόν τέλεια. Ο Πακιστανός έχει κλέψει την καρδιά μου.» Με όλον αυτό τον ενθουσιασμό θα έλεγε κανείς πως ένα τέτοιο μέλλον ονειρεύεται ο κύριος Ξενάκης για το παιδί του αν έχει. Λέτε; Το αποκλείω. Όπως αποκλείω να ονειρεύεται μια θέση στην ψαραγορά, ένα ακόμα επάγγελμα που κέρδισε τον θαυμασμό του σε άλλο άρθρο.

Κι ενώ τα τρία αυτά άρθρα δημοσιεύονται μέσα σε ένα διάστημα 10 ημερών έρχονται προς επίρρωση και τα δύο θέματα έκθεσης των πανελλαδικών. Στο κείμενο που έπεσε στα ΕΠΑΛ, σε παιδιά δηλαδή που κατά 99% δεν θα σπουδάσουν στα ΑΕΙ, περιλαμβάνεται το απόσπασμα: «Τα ίδια θα σου έλεγα και για την εργασία σου. Να είσαι ειλικρινής και ευθύς σε κάθε δουλειά που θα αναλάβεις∙ να την τιμάς πρώτα-πρώτα εσύ ο ίδιος∙ να πασχίζεις να την κάνεις σωστά και όσο μπορείς καλύτερα, με φροντίδα και με μεράκι. Να είσαι αυτό που είσαι∙ τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Άκουσέ με∙ ένας άξιος μαραγκός που κατέχει καλά τη δουλειά του και πιστεύει σ’ αυτήν είναι πολύ πιο ολοκληρωμένος και αξιοσέβαστος άνθρωπος από έναν κακό επιστήμονα»*. Βέβαια, ένας άξιος μαραγκός ίσως είναι λόγο κατώτερος από έναν άξιο επιστήμονα. Ακόμα κι αν βγάζει περισσότερα λεφτά. Αλλά κάποιος πρέπει να φτιάχνει και τα έπιπλα. Για να έχει έπιπλα και ο επιστήμονας. Ο οποίος επιστήμονας, σύμφωνα με το θέμα που έπεσε στα γενικά λύκεια, πρέπει να έχει τα ηθικά εφόδια για να αντιμετωπίσει τα σημαντικότερα σύγχρονα προβλήματα.

Γιατί, να μην ξεχνάμε ότι, και ο επιστήμονας, ο απόφοιτος του δημόσιου πανεπιστημίου, προορίζεται να υπηρετήσει κι αυτός, αν και με καλύτερους όρους, την ελίτ. Ίσως ακόμα και γράφοντας άρθρα στο protagon και την Καθημερινή.

*update: Στο αυθεντικό κείμενο του Γ.Θεοτοκά, ένας γονιός συμβουλεύει, μεταξύ άλλων το παιδί του πως «ένας άξιος μαραγκός που κατέχει καλά τη δουλειά του και πιστεύει σ’ αυτήν είναι πολύ πιο ολοκληρωμένος και αξιοσέβαστος άνθρωπος από έναν κούφο πρύτανη ή έναν κακό πρωθυπουργό». Στο κείμενο που εδόθη στους υποψηφίους, το «έναν κούφο πρύτανη ή έναν κακό πρωθυπουργό» άλλαξαν σε «έναν κακό επιστήμονα» (πηγή) Δηλαδή, το κείμενο του Θεοτοκά δεν αντιπαραθέτει έναν καλό τεχνίτη με έναν κακό επιστήμονα, αλλά έναν έντιμο εργαζόμενο με μια σάπια εξουσία (όπως σχολίασε ο Γ.Αλεξάτος στο facebook)

Το Υπουργείο Παιδείας, υλοποιώντας τις επιταγές της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, προχωρά σε νομοθετικές ρυθμίσεις που αφορούν:

  • στο Εθνικό Απολυτήριο, που αφενός μεν για να υλοποιηθεί απαραίτητη προϋπόθεση είναι η συγχώνευση-κατάργηση σχολείων, ειδικοτήτων και μαθημάτων και η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών με βάση τα αποτελέσματα των μαθητών και αφετέρου δημιουργεί ένα Λύκειο με ακόμη πιο ταξικά φίλτρα στο όνομα της «αναβάθμισης» του Απολυτηρίου
  • στην Αξιολόγηση στελεχών, την Αυτοαξιολόγηση και την Αυτονομία της σχολικής μονάδας, δηλαδή κατηγοριοποίηση σχολείων, μαθητών και εκπαιδευτικών, ακόμη μεγαλύτερες περικοπές σε δαπάνες, δομές και προσωπικό ενώ ταυτόχρονα η άμεση σύνδεση με την αγορά προκειμένου να βρεθούν πόροι αντικαθιστά την όποια παιδαγωγική αντίληψη για την εκπαίδευση με την «αγοραία» λογική και την επιχειρηματικότητα στη λειτουργία του σχολείου
  • στην ένταξη της Μαθητείας στην ΤΕΕ, δηλ. σε σύγχρονους σκλάβους που με τον υποκατώτατο μισθό του ανειδίκευτου εργάτη, για ορισμένο χρόνο, θα «βουλώνουν» τρύπες εκεί που η κοινωνία απαιτεί μόνιμες προσλήψεις (υγεία-πρόνοια, τοπική αυτοδιοίκηση)

ενώ ταυτόχρονα προωθεί αλλαγές στα αναλυτικά προγράμματα, τις αναθέσεις μαθημάτων και τις υπηρεσιακές μεταβολές με παρεμβάσεις στα ΠΔ 50 και 100.

Όσο κι αν χρησιμοποιείται ο μανδύας ενός προοδευτικότερου μοντέλου εκπαίδευσης μέσα από όρους όπως «περιγραφική αξιολόγηση», δημιουργικές εργασίες» «θεματικές βδομάδες» ο πραγματικός στόχος της κυβέρνησης και του Υπουργείου είναι η αξιολόγηση, οι περικοπές και οι απολύσεις (οι 20.000 μόνιμες προσλήψεις ξεχάστηκαν, επόμενος στόχος είναι οι απολύσεις των αναπληρωτών και οι αναγκαστικές μετακινήσεις των υπολοίπων συναδέλφων). Αξιολόγηση-κατηγοριοποίηση μαθητών με portfolio που θα τροφοδοτεί το portfolio των εκπαιδευτικών στην δική τους αξιολόγηση, ακόμη μεγαλύτερη υποβάθμιση βασικών μαθημάτων και εντατικοποίηση της εργασίας των συναδέλφων, εισάγοντας μάλιστα και τις ΜΚΟ στα σχολεία. Με μια λογική «ξεπέτας» και προχειρότητας απαιτούν δίωρες (!) εργασίες που τις βαφτίζουν «δημιουργικές», βδομάδες θεματικές (την ίδια στιγμή που μειώνουν τις ώρες των σχετικών μαθημάτων, ο χρόνος προετοιμασίας αναγκαστικά είναι εκτός ωραρίου και η αξιοπιστία τους εξαρτάται από τη ΜΚΟ που θα εμπλακεί σ΄ αυτές). Εκεί που απαιτείται αναβάθμιση της τεχνικής εκπαίδευσης υλοποιείται πολιτική συρρίκνωσης: μείωση αριθμού τομέων και ειδικοτήτων, καθιέρωση ανελαστικού κατώτερου αριθμού μαθητών στους τομείς και ειδικότητες, αυτόματος κόφτης τμημάτων γενικής παιδείας και ειδικοτήτων μέσω ενός ιδιότυπου «χαρακτηρισμού φοίτησης». Επιπλέον, οι σπουδαστές των ΕΠΑΛ καλούνται, προκειμένου μνα αποκτήσουν την απαιτούμενη εμπειρία, με τους πιο σκληρούς νόμους της αγοράς (μισθός, εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα) αρχικά να καλύψουν τα κενά του Δημόσιου τομέα, εκεί που χρειάζονται μόνιμες προσλήψεις,  και αργότερα να τροφοδοτήσουν και τον ιδιωτικό τομέα.

Το εκπαιδευτικό κίνημα οφείλει να υπερασπιστεί το Δημόσιο Σχολείο.

Αγωνιζόμαστε για Δημόσιο Δωρεάν 12χρονο Σχολείο της ολοκληρωμένης και καθολικής γνώσης για όλα τα παιδιά, χωρίς ταξικούς φραγμούς, και με πλήρη εργασιακά δικαιώματα, κόντρα στην ευέλικτη και ελαστική εργασία, για όλους τους εκπαιδευτικούς. Γι΄αυτό:

Καλούμε το Υπουργείο Παιδείας να αποσύρει τις εγκυκλίους.

Καλούμε την ΟΛΜΕ να πάρει άμεσα ξεκάθαρη θέση καλύπτοντας συνδικαλιστικά όλους τους συναδέλφους που δε θα τις εφαρμόσουν και προτείνοντας συγκεκριμένο πρόγραμμα δράσης για την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών στην εκπαίδευση. Κάθε επίθεση πρέπει να αντιμετωπίζεται αγωνιστικά και απεργιακά.

Καλούμε τους συναδέλφους να μην εφαρμόσουν τις εγκυκλίους για τις δημιουργικές εργασίες και τις θεματικές βδομάδες. Η Γ΄ΕΛΜΕ ΑΘΗΝΑΣ τους καλύπτει συνδικαλιστικά.

ΟΛΟΙ στις ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ του κλάδου.

Αγωνιστική Κίνηση Γ΄ ΕΛΜΕ ΑΘΗΝΑΣ – Μετωπική Συνεργασία για την Ανατροπή Γ΄ ΕΛΜΕ ΑΘΗΝΑΣ

554898_531532846886418_1919230684_nΚάλεσμα για Μετωπική Συνεργασία για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Γ΄ΕΛΜΕ Αθήνας

Φίλες και φίλοι
Οι φετινές εκλογές στην ΕΛΜΕ μας είναι κρίσιμες γιατί βρισκόμαστε μπροστά στην ανάγκη να απαντήσουμε ξανά στις επιθέσεις που διαλύουν το δημόσιο σχολείο και τα εργασιακά μας δικαιώματα. Μονάχα που αυτήν την επίθεση την υλοποιεί πλέον η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Πρόκειται για μια επίθεση συνολική με προοπτική το ακόμη μεγαλύτερο ρήμαγμα των δημόσιων σχολείων. Χωρίς χρηματοδότηση και χωρίς μόνιμους εκπαιδευτικούς. Με συναδέλφους με τσακισμένα εργασιακά δικαιώματα, με αξιολόγηση, αλλά χωρίς πρόσθετη διδακτική στήριξη, βιβλιοθήκες, γραμματείς, φύλακες, κλπ.
O στόχος σύμφωνα με τις κατευθύνσεις του ΟΟΣΑ είναι Ένα φθηνό, «πειθαρχημένο» και ταξικό σχολείο που δεν θα παρέχει ουσιαστική μόρφωση και παιδεία, αλλά κατάρτιση και δεξιότητες και που δεν θα παράγει ολοκληρωμένους πολίτες αλλά ευέλικτους εργαζόμενους με μισθούς πείνας.
Ο νέος υπουργός Παιδείας κ. Γαβρόγλου παραδέχθηκε ότι η υλοποίηση των επιταγών της Ε.Ε. και του ΔΝΤ αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την χρηματοδότηση της εκπαίδευσης. Με τις προγραμματικές του δηλώσεις έβαλε τις άμεσες προτεραιότητές του και επιβεβαίωσε τις ήδη προαναγγελθείσες αλλαγές, ακολουθώντας πιστά τις «βέλτιστες πρακτικές» του ΟΟΣΑ και του μνημονίου: «ΑΥΤΟΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ – ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ – ΝΕΟ ΛΥΚΕΙΟ». Όλα όσα καταφέραμε να παγώσουμε με τους αγώνες μας το προηγούμενο διάστημα επανέρχονται…
Την ίδια στιγμή κρατικός προϋπολογισμός για το 2017 προβλέπει να μειωθούν οι κοινωνικές δαπάνες πάνω από 1,3 δισ., και συγχρόνως νέους φόρους 2,5 δισ. Μετά τις περικοπές στις συντάξεις με το Ασφαλιστικό Κατρούγκαλου επιδιώκουν νέες περικοπές. Νέα επιδρομή στα κοινωνικά επιδόματα, στους μισθούς και στις συντάξεις. Επιταχύνουνε τις ιδιωτικοποιήσεις και προχωράνε σε χτύπημα στις εργασιακές σχέσεις και στον συνδικαλισμό. Με όλα αυτά ο «βραχνάς» του χρέους θα
αυξάνεται. Οι τυμπανοκρουσίες της κυβέρνηση, για πλεονάσματα και επιστροφή στην ανάπτυξη δεν μπορούνε να μεταβάλουν την άθλια πραγματικότητα για τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζόμενων.
Τώρα είναι η στιγμή της ανασυγκρότησης και της επανεκκίνησης. Η κοινωνία βράζει, ο θυμός υποβόσκει και είναι αναγκαία η συλλογική έκφραση των διεκδικήσεών μας.
Η οργή και η διάθεση για αγώνα από τη μεριά των εργαζόμενων υπάρχει. Το έδειξαν τα απεργιακά καραβάνια των υγειονομικών, οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στα ΜΜΕ, οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στην ΕΥΔΑΠ, η απεργία των ναυτεργατών που νίκησε πριν λίγες μέρες. Το έδειξε η απεργία στις 8 Δεκέμβρη, όπου παρόλο που υπονομεύτηκε από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες χιλιάδες εργαζόμενοι βγήκαν στους δρόμους για να συγκρουστούν με την πολιτική των μνημονίων.
Ο αγώνας μας δεν είναι αποσπασματικός και συντεχνιακός, είναι αυτονόητα συνδεδεμένος με όλα τα εργατικά κομμάτια που συγκρούονται με την πολιτική των μνημονίων, και με τη διεκδίκηση της ανατροπής του αντιλαϊκού «μονόδρομου» εξυπηρέτησης των ξένων και ντόπιων συμφερόντων, με μια συνολική αλλαγή πολιτικής υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, με μια πολιτική ρήξης. Συνδέεται με τον αγώνα για τις λαϊκές ελευθερίες και τα δημοκρατικά δικαιώματα, τον αγώνα για την αντιμετώπιση της ακροδεξιάς φασιστικής και ρατσιστικής απειλής. Απέναντι στους συμβιβασμούς της κυβέρνησης, προβάλει η ανάγκη για τη διαγραφή του χρέους. Να μην αποπληρώνουμε δις. ευρώ κάθε χρόνο για να γεμίζουν τα σεντούκια των τραπεζιτών. Να συγκρουστούμε με το Ευρώ και την Ε.Ε. Να κρατικοποιηθούν οι τράπεζες και οι μεγάλες επιχειρήσεις με εργατικό και λαϊκό έλεγχο.

Θέλουμε ένα σχολείο που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες, που θα αγκαλιάζει όλα τα παιδιά, χωρίς ταξικές διακρίσεις και αποκλεισμούς. Θέλουμε ένα σχολείο που θα στοχεύει στην ουσιαστική γνώση, στην κριτική σκέψη και στη δημιουργική αμφισβήτηση. Θέλουμε ένα σχολείο που θα συνδυάζει αρμονικά την καλλιέργεια του πνεύματος και του σώματος, θα αναζητά την ομορφιά της τέχνης και θα δημιουργεί πολίτες με οικολογική και κοινωνική ευαισθησία, που θα αγωνίζονται για την ειρήνη, την κοινωνική ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη. Το σχολείο που θέλουμε χρειάζεται:

  • Γενναία κρατική χρηματοδότηση / Να είναι ενιαίο δωδεκάχρονο με δίχρονη υποχρεωτική προσχολική εκπαίδευση.
  • Αναβάθμιση Επαγγελματικής Εκπαίδευσης. / Μισθό αξιοπρεπή για ζωή αξιοβίωτη και ανατροπή των αντιασφαλιστικών νόμων και ρυθμίσεων.
    Διορισμούς μόνιμων εκπαιδευτικών για την κάλυψη όλων των πραγματικών κενών με οργανικές θέσεις για όλους τους εκπαιδευτικούς.
  • Νέα αναλυτικά προγράμματα και βιβλία.

Υπάρχουν χιλιάδες αγωνιστές που αρνούνται να υποταχθούν στην ΤΙΝΑ (There Is No Alternative), και διεκδικούν ενωτικά να συσπειρωθεί το αγωνιστικό κομμάτι που θα αλλάξει αυτήν την πραγματικότητα τόσο στην εκπαίδευση όσο και σε όλη την κοινωνία.
Σε αυτήν την ενωτική προσπάθεια σε καλούμε να συστρατευτούμε και να δώσουμε όλοι μαζί συλλογικά και οργανωμένα αυτόν τον αγώνα.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
ΠΕΜΠΤΗ 22/12/16 ΚΑΙ ΩΡΑ 7:00ΜΜ
ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΜΕ (ΤΑΥΓΕΤΟΥ 60)

καταγγελία της Γ’ ΕΛΜΕ Αθήνας

Posted: Δεκέμβριος 21, 2016 by Γεωργία Βαλωμένου in αναδημοσιεύσεις, Uncategorized
Ετικέτες: ,

Γ ΕΛΜΕ ΑΘΗΝΑΣ
ΤΑΫΓΕΤΟΥ 60, ΠΑΤΗΣΙΑ, ΑΘΗΝΑ
ΤΗΛ – ΦΑΞ: 210 2012013
g.elme.athinas@gmail.com

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ Προκαλεί η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το δημοκρατικό αίσθημα του κόσμου με τη στάση της απέναντι στη Χρυσή Αυγή: το ξέπλυμα που της έκανε όταν εμφανίστηκαν οι υπουργοί της παρέα με τους φασίστες βουλευτές στο Καστελόριζο, οι απαράδεκτες δηλώσεις του τέως υπουργού Δικαιοσύνης Ν. Παρασκευόπουλου ότι χρειάζεται «μια προσπάθεια ένταξης της Χρυσής Αυγής στο κλίμα της δημοκρατίας», η ακύρωση -με κεντρική εντολή της ΓΑΔΑ- της εκδήλωση της ΚΕΕΡΦΑ για την δίκη της Χρυσής Αυγής μαζί με το λοκ άουτ Τόσκα-κοσμητείας στη Νομική και η σκανδαλώδης προβολή ρατσιστικών φιεστών μίσους από την ΕΡΤ. Πού χωράνε στους θεσμούς της Δημοκρατίας εκείνοι που ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα; Εκείνοι που στην ίδια την δίκη, όχι μόνο δεν ζητάνε συγνώμη από τα θύματα αλλά αμετανόητοι εξακολουθούν να προκαλούν; Εκείνοι που οργανώνουν νέες επιθέσεις κατά προσφύγων στη Χίο και φορώντας την μάσκα του Έλληνα πατριώτη επιτίθενται με επικεφαλής βουλευτές, σε εκδήλωση στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ για να επιβάλουν την φασιστική παρουσία τους στο χώρο των δημοσιογράφων; Που μετέτρεψαν την Βουλή σε ορμητήριο για φασιστικές εξορμήσεις αποδεικνύοντας ότι όχι μόνο δεν εκδημοκρατίζονται αλλά όσο υποχωρεί η κυβέρνηση αυτοί θα αποθρασύνονται;
Η Γ΄ ΕΛΜΕ Αθήνας μαζί με τα υπόλοιπα εργατικά σωματεία, το αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα θα συνεχίσει τη μάχη στα σχολεία και τις γειτονιές για να μην πατάνε το πόδι τους οι φασίστες και να είναι οι πρόσφυγες καλοδεχούμενοι! Δε θα επιτρέψουμε η εγκληματική ναζιστική οργάνωση με το μανδύα κόμματος και το προσωπείο του πατριώτη να σπέρνει το ρατσιστικό της δηλητήριο και να οργανώνει τάγματα εφόδου. Είναι οι απόγονοι των ταγματασφαλιτών, των δοσίλογων και των κουκουλοφόρων της κατοχής που έδειχναν με το δάχτυλο αντιστασιακούς για να τους εκτελέσουν οι ναζί στην Καισαριανή, το Δίστομο, τον Χορτιάτη, την Κάνδανο. Θα συνεχίσουμε να είμαστε στο πλευρό των θυμάτων της Χρυσής Αυγής, απαιτώντας την καταδίκη των ναζιστών δολοφόνων.
Η υποτίμηση της φασιστικής απειλής της Χρυσής Αυγής, πολύ περισσότερο η ανοχή της παρουσίας και η κάλυψη της από την Αστυνομία στρώνει το έδαφος για κλιμάκωση των επιθέσεων στις γειτονιές. Είναι απαράδεκτο να δίνουν βήμα στους νεοναζί δολοφόνους στην ΕΡΤ και τα άλλα ΜΜΕ, να τους καλούν να συμμετέχουν σε επιτροπές της Βουλής ή να επιδιώκουν συνεργασία λες και μπορεί να εξημερωθεί το ναζιστικό τέρας. Ο ναζισμός δεν υπάρχει χωρίς το έγκλημα και έχει απολέσει το τεκμήριο της αθωότητας στις πύλες του Άουσβιτς. Διεκδικούμε την ολοκλήρωση της δίκης της Χρυσής Αυγής με την καταδίκη της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης. Απαιτούμε την πλήρη απομόνωση τους από κάθε θεσμό της κοινωνίας, από τη Βουλή, τους Δήμους και τα συνδικάτα.

Για το ΔΣ της Γ ΕΛΜΕ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
ΚΟΚΛΑΣ ΜΠΑΜΠΗΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΑΔΑΜ

 

Γ ΕΛΜΕ ΑΘΗΝΑΣ
ΤΑΫΓΕΤΟΥ 60, ΠΑΤΗΣΙΑ, ΑΘΗΝΑ
ΤΗΛ – ΦΑΞ: 210 2012013
g.elme.athinas@gmail.com
Την ώρα, που τα σχολεία μας ρημάζουν από τις συνεχιζόμενες μνημονιακές πολιτικές της λιτότητας και των περικοπών και δεν μπορούν να καλύψουν ούτε τις στοιχειώδεις λειτουργικές τους ανάγκες, ο υπουργός θεώρησε ότι είναι σημαντική η μικρή αύξηση των δαπανών για την Παιδεία που προβλέπεται στον προϋπολογισμό του 2017, και δεν δεσμεύτηκε για την πραγματοποίηση μόνιμων διορισμών, παραπέμποντας το θέμα στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές.
Καταλαβαίνουμε ότι οι περίφημοι 20.000 διορισμοί μόνιμων εκπαιδευτικών αποτελούν οριστικό παρελθόν, αφού οι δανειστές, όπως είχε διαρρεύσει επί υπουργείας Φίλη, απαιτούν ως προϋπόθεση για διορισμούς την αξιολόγηση και τις απολύσεις στο δημόσιο. Είναι προφανές ότι η αδιοριστία και η υποχρηματοδότηση θα επιβαρύνουν και θα ελαστικοποιήσουν περισσότερο τις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών και θα πλήξουν τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών.
Η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας στις προγραμματικές της δηλώσεις δεν έλαβε υπόψη τα αιτήματα του εκπαιδευτικού κινήματος. Προσπάθησε να καλλιεργήσει κλίμα συναίνεσης για την προώθηση των επιλογών της, αποκρύπτοντας πως τα κριτήρια και ο οδηγός των μεταρρυθμίσεων είναι κατά κύριο λόγο οι δεσμεύσεις του 3ου μνημονίου και οι κατευθύνσεις του ΟΟΣΑ. Τέτοιες κατευθύνσεις είναι η αξιολόγηση και οι αναδιαρθρώσεις της δομής του δημόσιου σχολείου.
Ο υπουργός δήλωσε ότι οι νομοθετικές ρυθμίσεις για το Λύκειο με βάση τα πορίσματα του Εθνικού διαλόγου (αναβάθμιση δύο τάξεων Λυκείου, Εθνικό Απολυτήριο, Πανελλαδικές, Α΄έτος ΑΕΙ) θα είναι έτοιμες ως το Μάρτιο και μίλησε για αξιολόγηση, αυτονομία και αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας. Στο όνομα της ελεύθερης πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δε θα δεχτούμε με κανένα τρόπο την εντατικοποίηση των σπουδών και την αύξηση των εξετάσεων στο Λύκειο, ούτε βέβαια την κατηγοριοποίηση μαθητών και σχολείων (εθνικό απολυτήριο – πιστοποιητικό σπουδών). Παράλληλα, στο όνομα της «αυτονομίας» δε θα επιτρέψουμε να ανοίξει η πόρτα των σχολείων στους χορηγούς και την «τοπική κοινωνία» για να παρεμβαίνουν στη λειτουργία, τη διαμόρφωση και το περιεχόμενο του εκπαιδευτικού έργου.
Από την άλλη πλευρά, δεν μπορούμε να δεχτούμε την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας, παρά τις καθησυχαστικές δηλώσεις του υπουργού, γιατί γνωρίζουμε ότι έτσι ανοίγει ο δρόμος για την εξωτερική και για την ατομική αξιολόγηση του εκπαιδευτικού, που με τόσους αγώνες αποτρέψαμε το προηγούμενο διάστημα. Παρά την πρόσφατη κατάργηση άρθρων του Ν.4024/11 και την αποσύνδεση της ατομικής αξιολόγησης με τη βαθμολογική και μισθολογική εξέλιξη, δεν έχει καταργηθεί το πλέγμα των νόμων της αξιολόγησης- χειραγώγησης (ΠΔ152, Ν.3848/10, Ν.3879/10, Ν.4142/13).

Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για την οριστική τους κατάργηση, έχοντας κατά νου ότι η απάντηση στην κρίση της Παιδείας δεν μπορεί να είναι η αξιολόγηση και το σχολείο της αγοράς που θέτει φραγμούς σε μεγάλα τμήματα φτωχών μαθητών γιγαντώνοντας τις εκπαιδευτικές ανισότητες, με κακοπληρωμένους, εξουθενωμένους και πειθαναγκασμένους εκπαιδευτικούς. Με τους αγώνες μας οι εκπαιδευτικοί και το συνδικαλιστικό κίνημα στηρίξαμε και στηρίζουμε το δημόσιο σχολείο, απαιτώντας την ουσιαστική του χρηματοδότηση και την ποιοτική του αναβάθμιση σε όφελος όλων των μαθητών/τριών χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις.
Λίγο πριν τις δηλώσεις του Υπουργού, με πρόσκληση του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) κλήθηκαν «δημόσιες σχολικές μονάδες της Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης (Νηπιαγωγεία, Δημοτικά, Γυμνάσια) να εκδηλώσουν ενδιαφέρον» προκειμένου να συμμετάσχουν στην «πιλοτική εφαρμογή της Περιγραφικής Αξιολόγησης μαθητών». Μέσα σε ένα θολό τοπίο, αφού το υποστηρικτικό – επιμορφωτικό υλικό δεν έχει ακόμα διαμορφωθεί, καλούνται οι εκπαιδευτικοί να αποδεχτούν και να υλοποιήσουν ένα σύστημα αξιολόγησης μαθητών, το οποίο δεν γνωρίζουν!

Υπενθυμίζουμε στους συναδέλφους/ισσες ότι η συμμετοχή τους είναι προαιρετική και τους καλούμε να μην συμμετάσχουν στο πρόγραμμα της πιλοτικής περιγραφικής αξιολόγησης των μαθητών.
Συνεχίζουμε την πάλη μας για την ποιοτική αναβάθμιση του δημόσιου σχολείου, για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών και την υπεράσπιση των μορφωτικών δικαιωμάτων των μαθητών/τριών μας, διεκδικώντας :
Αύξηση των δαπανών για την Παιδεία στο 5% του ΑΕΠ και έκτακτη χρηματοδότηση των σχολικών επιτροπών για την κάλυψη των αναγκών των σχολείων.
20 μαθητές στο τμήμα, 15 στις κατευθύνσεις και 10 μαθητές ανά καθηγητή στα εργαστήρια.
Κατάργηση της αύξησης του διδακτικού ωραρίου-επαναφορά στα επίπεδα του 2013.
Επαναφορά μειωμένου ωραρίου στους υπεύθυνους εργαστηρίων.
Μόνιμοι μαζικοί διορισμοί -σταθερή εργασία για όλους. Πρόσληψη όλων των αναπληρωτών.

Κανένας εκπαιδευτικός καμίας ειδικότητας δεν περισσεύει. Διορισμοί για την πλήρη και ισότιμη ένταξη των παιδιών των προσφύγων στα σχολεία
Γενναία χρηματοδότηση και στήριξη της Τεχνικής εκπαίδευσης.
Όχι στις υποχρεωτικές μετακινήσεις και τις πλασματικές υπεραριθμίες. Οργανική θέση για όλους.
Αυξήσεις στους μισθούς. Άρση των αδικιών του μισθολογίου, ξεπάγωμα των Μ.Κ. Όχι στο μισθολόγιο-φτωχολόγιο.
Πραγματικές συλλογικές διαπραγματεύσεις και συμβάσεις και γνήσιες κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας των ομοσπονδιών.
Πλήρη συνταξιοδοτικά, ασφαλιστικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα. Κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων. Σύστημα υγείας, συνταξιοδότησης, πρόνοιας, κοινωνικής ασφάλισης για όλους, αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν. Πλήρης σύνταξη στα 30 χρόνια υπηρεσίας, ηλικιακό όριο τα 60 χρόνια.
Κατάργηση Καθηκοντολόγιου. Ο Σύλλογος καθηγητών κυρίαρχο όργανο διοίκησης.
Επιμόρφωση των εκπαιδευτικών σύμφωνα με τις θέσεις του κλάδου.
Καλούμε το ΔΣ της ΟΛΜΕ να προσδιορίσει Γενικές Συνελεύσεις και ΓΣ Πρόεδρων των ΕΛΜΕ το Γενάρη για να αποφασίσουμε απεργιακό πρόγραμμα δράσης έτσι ώστε με μαζικούς αγώνες να ανατρέψουμε μνημόνια και πολιτικές λιτότητας, και να πετύχουμε την υλοποίηση των αιτημάτων μας.
Για το ΔΣ της Γ ΕΛΜΕ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
ΚΟΚΛΑΣ ΜΠΑΜΠΗΣ
Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΑΔΑΜ

 

1507265_10152977857219497_8606333562568493964_oΤα προηγούμενα χρόνια αγωνιστήκαμε ενάντια στις μνημονιακές κυβερνήσεις και ενάντια στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού. Αγωνιστήκαμε για δικαιοσύνη, δημοκρατία, λαϊκή και εθνική κυριαρχία. Φάγαμε δακρυγόνα, πολλά δακρυγόνα, τσακίσαμε τα πόδια και τη μέση μας σε πορείες και διαδηλώσεις, περάσαμε μερόνυχτα στο Σύνταγμα.

Τα προηγούμενα χρόνια αγωνιστήκαμε ενάντια στο νέο σχολείο της Διαμαντοπούλου, στο «πρώτα ο μαθητής» του Αρβανιτόπουλου, σε μετρα που  πίσω από τα ωραία λόγια των «αναγκαίων μεταρρυθμίσεων» έκρυβαν, συγχωνεύσεις- καταργήσεις  σχολείων, εξοικονόμηση πόρων, απολύσεις εκπαιδευτικών, ενίσχυση του ταξικού χαρακτήρα του σχολείου και αύξηση της μαθητικής διαρροής.

Τα προηγούμενα χρόνια, προκειμένου να στηρίξουμε την λαϊκή οικογένεια, την δική μας οικογένεια, αλλά και να κρατήσουμε ακμαίο ηθικό, να μην αφεθούμε στην απόγνωση, να δημιουργήσουμε τους όρους της αντίστασής μας , να συνυπάρξουμε σε συλλογικότητες και να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον, δημιουργήσαμε δομές αλληλεγγύης και κοινωνικά φροντιστήρια

Με όλους αυτούς τους τρόπους στηρίξαμε και δυναμώσαμε ένα κόμμα που είχε τότε την παρρησία να πει πως υπάρχει άλλη λύση και να διεκδικήσει την εξουσία, ένα αριστερό κόμμα, το ΣΥΡΙΖΑ, και το οδηγήσαμε σε εκλογική νίκη και δημιουργία κυβέρνησης.

Σήμερα, η κυβέρνηση αυτή και το κόμμα αυτό, έχοντας απαλλαγεί από τα κομμάτια τους εκείνα που επέμειναν πως η άλλη λύση υπάρχει και αρνήθηκαν να συνθηκολογήσουν (το τι έκαναν αυτά τα κομμάτια είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση) όχι απλά εφαρμόζει τις πολιτικές ενάντια στις οποίες αγωνιστήκαμε, αλλά το κάνει στο όνομα της αριστεράς και στο όνομα των αγώνων μας.  Διασύροντας και την αριστερά και τους αγώνες μας.

σαν τον σοσιαλισμό που σε βολεύει

Ο Ιωάννης Παντής , Γ.Γ. του Υπ.Παιδείας, στις 25/10/16, καλεσμένος σε τηλεοπτική εκπομπή αναγγέλλει την έναρξη της ενισχυτικής διδασκαλίας για το γυμνάσιο, και σε ερώτηση της δημοσιογράφου για το αν θα υπάρξει κάτι και στο λύκειο απαντάει ότι «για το λύκειο όπως ξέρετε υπάρχουν και τα κοινωνικά φροντιστήρια, υπάρχει ένα σύστημα υποστηρικτικό».

Αυτά τα λόγια με σφίξανε σαν πένσα

Το υπόμνημα της επιτροπής Λιάκου για την εκπαίδευση αποτελεί μια νέα συσκευασία των προτάσεων των προηγούμενων κυβερνήσεων μαζί με ένα πρόγραμμα που αποτελεί αντιγραφή του διεθνούς Μπακαλορεά (IB), και  επαναφέρει όλα όσα ήταν «κόκκινα πανιά»  για το εκπαιδευτικό κίνημα επενδεδυμένα όμως με αριστερή ρητορεία και μεγαλοστομίες

Ο πρώτος προβοκάτορας απ’ όλους στη ζωή μου
είναι η αφεντιά σου που αντιγράφει την φωνή μου

Στη σελ. 7, για παράδειγμα, παρατίθεται κι ένα απόσπασμα του Α. Ελεφάντη για την παιδεία: «Είναι το κοινό ταμείο του πολιτισμού μας από το οποίο ο οιοσδήποτε πρέπει να έχει τη δυνατότητα να εκταμιεύει τα αγαθά της αποθησαυρισμένης ευαισθησίας και της συσσωρευμένης γνώσης».

Παρά το ότι ακόμα και η συνδικαλιστική παράταξη που πρόσκειται στο κυβερνών κόμμα και πλειοψηφεί στην ΟΛΜΕ καταδικάζει το υπόμνημα, κάποιες από τις προτάσεις του εχουν ήδη μπει σε φάσεις υλοποίησης και ο αρμόδιος υπουργός κύριος Φιλης εμφανίζεται να στηρίζει το υπόμνημα. Ωστόσο, ακόμα κι αν η (ισχνή, άλλωστε) αντίδραση των συνδικαλιστικών οργάνων των εκπαιδευτικών πετύχει μια κάποια αναδίπλωση, τα μέτρα του υπομνήματος Λιάκου θα επανέλθουν και θα επανέλθουν με διάφορες συσκευασίες μέχρι τελικά να περάσουν, αφού αποτελούν δεσμεύσεις των κυβερνήσεων προς τους δανειστές.

Μεταξύ άλλων, στη σελ 34 το υπόμνημα λέει: «Η θέσπιση κινήτρων θα έχει εντυπωσιακά αποτελέσματα στην κάμψη των αντιστάσεων. Εναλλακτικά θα στρατολογηθεί νέο δυναμικό – απόφοιτοι των πανεπιστημίων κατά την τελευταία πενταετία, με φρέσκιες γνώσεις, όρεξη για δουλειά και δυνατότητα διαμόρφωσης νέων επαγγελματικών συνηθειών»

χαμογελούσε,ναι, γιατί να σκοτιστεί

Εμάς, λοιπόν, που στηρίξαμε και βάλαμε πλάτη τα προηγούμενα χρόνια για να φτάσετε να κυβερνάτε, εμάς που την αντίστασή μας θέλετε τωρα  να κάμψετε, εμάς που παίρνετε την αλήθεια μας και μας την κάνετε λιώμα, μας χρωστάτε τουλάχιστον αυτό: να λέτε τα πράγματα με το όνομά τους. Να λέτε πως οι μεταρρυθμίσεις σας είναι νεοφιλελεύθερες. Να λέτε πως δεν έχετε άλλη επιλογή από το να τις εφαρμόσετε γιατι τις έχετε ήδη υπογράψει και γιατι «δεν υπάρχει άλλη λύση». Να λέτε πως απώτερος στόχος των μεταρρυθμίσεων είναι η εξοικονόμηση πόρων αλλά – και αυτό είναι το πιο σημαντικό και το πιο σκληρό – η δημιουργία μιας γενιάς αποφοίτων γυμανσίου με χαμηλές προσδοκίες, μιας γενιάς πρόθυμων ανειδίκευτων εργαζόμενων για την επισφαλή και κακοπληρωμένη εργασία του νέου κατώτατου μισθού. Να μην στολίζετε αυτή την αγριότητα με ωραία λόγια, με τα δικά μας λόγια.

 απ’ το πόδι με τραβάς βαθιά μέσα στο χώμα

Δεν περιμένουμε βεβαια να το κάνετε. Αλλά, μ’ εμάς, δεν θα ξεμπερδέψετε τόσο εύκολα. Γιατί εμείς δεν αποδεχόμαστε τον δρόμο που διαλέξατε ως μονόδρομο και είμαστε αποφασισμένοι/ες να μη σας αφήσουμε να δρομολογήσετε τον εξανδραποδισμό μας.

Εκείνο που υψώνεται και σε εκμηδενίζει
είναι της καρδούλας μου το φως που ξεχειλίζει

Γιωργία Βαλωμένου, ΠΕ12.02

(υποψήφια με την  Αγωνιστική Ριζοσπαστική ΕΝΟΤΗΤΑ)

*ο τίτλος είναι στίχος από το τραγούδι του Δ.Σαββόπουλου «Πολιτευτής» Άλμπουμ Ρεζέρβα (1979). Από το ίδιο τραγούδι προέρχονται και οι άλλοι στίχοι που είναι γραμμένοι με italic στο κείμενο. Η χρήση του στίχου του τίτλου είναι κλεμμένη από τον σύντροφο δάσκαλο Γιώργο Παζάλο.