Posts Tagged ‘αξιολόγηση’

Κρίσεις διευθυντών 2017

Posted: Ιουνίου 20, 2017 by Γεωργία Βαλωμένου in αναδημοσιεύσεις
Ετικέτες: , ,

της Βάντας Τσέλιου

isaac_cordal

Έχω περάσει από (διαφορετικού τύπου) κρίσεις για διευθύντρια σχολείου το 2001, 2002, 2007, 2011, 2013 και 2015. Μ’ άλλα λόγια αυτό το θέμα τυχαίνει να το γνωρίζω εκ πείρας αρκετά καλά, οπότε ας μου επιτραπεί να πω κι εγώ μερικά πράγματα που σκέφτομαι με αφορμή τις σημερινές διαδικασίες για την ανάδειξη διευθυντών/ντριών. Λοιπόν, από τις διαδικασίες κρίσεων που προανέφερα, αν εξαιρέσεις την πρώτη (που αφορούσε τη διεύθυνση Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας) και που ουσιαστικά ήταν μια ελεύθερη και διεξοδική συνέντευξη σε επιτροπή αποτελούμενη από μέλη των ομάδων επιστημονικής και διοικητικής υποστήριξης των σχολείων αυτών, οι άλλες ήταν διαδικασίες ελάχιστης αξιοπιστίας και προγνωστικής αξίας για τις δυνατότητες των υποψηφίων διευθυντών και διευθυντριών και, παρόλη τη θρυλούμενη αντικειμενικότητά τους, κατά κανόνα κατέληγαν να στελεχώνουν τα σχολεία σε συντριπτικό ποσοστό με αρεστούς και αρεστές στο κρατούν δικομματικό σύστημα. Οι εξαιρέσεις λειτουργούσαν μάλλον ως φερετζές. Η διαδικασία του 2015, αν και ως τελικό αποτέλεσμα δεν άλλαξε και θεαματικά το σκηνικό, για πρώτη φορά έδινε τη δυνατότητα (μικρής) αποφασιστικής συμμετοχής στους συλλόγους διδασκόντων των σχολείων, αλλά και -ίσως το πιο σημαντικό- ένα είδος βέτο για πρόσωπα εγνωσμένης ανικανότητας (έστω και υψηλών τυπικών προσόντων) ή και εντελώς ανισόρροπα, από τα οποία πολλά σχολεία είχαν ταλαιπωρηθεί για χρόνια. Σ’ αυτή τη διαδικασία του 2015 στο σχολείο μου είχα την χαρά να δω ένα σύλλογο διδασκόντων να αναλαμβάνει το ρόλο του με βαθύ αίσθημα ευθύνης, να αντιμετωπίζει τους υποψήφιους όχι ως άτομα συμπαθητικά ή λιγότερο συμπαθητικά, αλλά ως φορείς εκπαιδευτικής θεωρίας και να τους ερωτά με σοβαρότητα και παρρησία για να διαγνώσει τις ιδέες τους για το σχολείο και το αν είχαν σχέδιο για την εφαρμοστέα πολιτική. Μετά από αυτό ήξερα ότι κάθε ψήφος που μου δόθηκε ήταν μια συνειδητή επικύρωση συγκεκριμένων ιδεών και πρακτικών κι αυτό ήταν κάτι συγκινητικό και πρωτόγνωρο για μένα. Ξέρω ότι δεν έγινε σ’ όλα τα σχολεία έτσι. Σύλλογοι που δεν είχαν συνηθίσει να διαλέγονται ουσιαστικά, να προβληματίζονται για όλα τα θέματα του σχολείου και να αναλαμβάνουν την ευθύνη για τις επιλογές τους πιθανόν να μην μπόρεσαν να βάλουν τη σφραγίδα τους στη διαδικασία ανάδειξης διευθυντών. Εν πάση περιπτώσει, τότε πολλοί από εμάς σκεφτήκαμε ότι η επόμενη φορά θα ήταν καλύτερη και η συζήτηση της εποχής στο χώρο μας αφορούσε τη διεύρυνση της συμμετοχής (με ψήφο σε γονείς και μαθητές) την αύξηση της βαρύτητας της ψήφου κλπ.
Η αντιμεταρρύθμιση ήρθε με τη γνωστή απόφαση του ΣτΕ περί αντισυνταγματικότητας και ολοκληρώθηκε με τις κουτοπονηριές του υπουργείου, που θεώρησε ότι βρήκε τη χρυσή ευκαιρία έμμεσης εισαγωγής της μνημονιακής δέσμευσης για «αξιολόγηση». Λυπάμαι πολύ όχι μόνο για το βήμα προς ένα πιο δημοκρατικό σχολείο που ματαιώθηκε, αλλά επίσης και κυρίως για τη φθορά και το διασυρμό των εννοιών της δημοκρατίας, της αυτονομίας και της συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων, που με άθλιο τρόπο επιχειρήθηκε. Λες και το να βαθμολογείς πρόσωπα με κριτήρια δοτά άνωθεν, σε κλειστά, ενιαίου τύπου ερωτηματολόγια μπορεί ποτέ να θεωρηθεί ισοδύναμο ή περίπου ισοδύναμο με τη δημοκρατική εκλογή. Λυπάμαι επίσης που βρέθηκαν συνδικαλιστές οι οποίοι, προκειμένου να διεκπεραιώσουν κυβερνητικές επιταγές, δε δίστασαν να ξεφτιλίσουν ένα σχεδόν αιωνόβιο ιστορικό συνδικάτο όπως η ΟΛΜΕ.
Τέλος, αν κάποιος νομίζει ότι αυτό είναι ένα θέμα στενά συντεχνιακό, που αφορά μόνο τους μόνιμους εκπαιδευτικούς, σίγουρα δεν έχει καταλάβει καλά. Πρώτ’ απ’ όλα επειδή τα σχολεία υπάρχουν για την κοινωνία, κι ολόκληρη η κοινωνία θα έπρεπε να έχει λόγο στο πώς αυτά διοικούνται και πώς πολιτεύονται Έπειτα, δυστυχώς, εδώ έχουμε να κάνουμε με άλλη μια ανοιχτά επιθετική εκδήλωση του «μίσους για τη δημοκρατία» που κατακλύζει τη δημόσια σφαίρα. Και είναι απαραίτητο να πούμε ότι αν κάποια στιγμή δεν αποφασίσουμε και δεν τολμήσουμε να πατήσουμε το φρένο σ’ αυτό τον κατήφορο, δεν αργεί η ώρα, που κάποιος πεφωτισμένος θα βρεθεί να προτείνει να καταργηθεί πια κι αυτός ο αρχαϊσμός των γενικών εκλογών και να φτιαχτεί ένα ωραιότατο ΑΣΕΠ αξιολογικής πρόσληψης πολιτικού προσωπικού, που συμβουλευτικά μπορεί και να χρησιμοποιεί αξιολογικά ερωτηματολόγια με κουτάκια τα οποία θα καλούνται να συμπληρώσουν οι πολίτες.

Advertisements

Αριστομένης Συγγελάκης & Κώστας Θεριανός (πηγή: TVXS)

«Δεν έχετε εκπαιδευτικά προβλήματα. Έχετε οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που αντανακλώνται στην εκπαίδευση». Πάουλο Φρέιρε

 Τα τελευταία χρόνια ο κυρίαρχος, νεοφιλελεύθερος, πολιτικός λόγος έχει εστιάσει στην αξιολόγηση σαν πανάκεια για την αναβάθμιση του δημόσιου τομέα. Στο πλαίσιο αυτό, η αξιολόγηση του προσωπικού στην εκπαίδευση και την υγεία θεωρείται βασική μεταρρύθμιση για την βελτίωση των υπηρεσιών του κοινωνικού κράτους. Όμως, ενόσω ο δημόσιος τομέας και το κοινωνικό κράτος «μεταρρυθμίζονται», η κατάσταση έχει γίνει δραματική: σχολεία με πρωτοφανείς ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό, γραφειοκρατικό φόρτο και μαθητές χτυπημένους από την κρίση και αβεβαιότητα για το μέλλον∙ πανεπιστήμια υπό κατάρρευση – έρμαια της αγοράς, λόγω της εξοργιστικής περικοπής της χρηματοδότησης∙ νοσοκομεία χωρίς προσωπικό και υλικά, με τους ασθενείς να συμμετέχουν στο κόστος της περίθαλψής τους και τους ανασφάλιστους ουσιαστικά αποκλεισμένους από το ΕΣΥ. Ακόμα και κάποιες, ελάχιστες, θετικές αλλαγές θάφτηκαν κάτω από το βάρος της μνημονιακής επίθεσης, που στοχεύει στην αποδόμηση του δημόσιου τομέα και του κοινωνικού κράτους και την παράδοση των κρίσιμων λειτουργιών τους σε επιχειρηματικά συμφέροντα.

Την ίδια ώρα, και χωρίς να ληφθούν τα παραπάνω υπόψη, η σημασία της αξιολόγησης υπερτονίζεται, ενώ παραβλέπονται άλλες πιο σημαντικές πτυχές, όπως η χρηματοδότηση, η επάρκεια σε προσωπικό, οι νέες τεχνολογίες, η συμμετοχή των εργαζομένων στη λήψη των αποφάσεων, οι στοχευμένες παρεμβάσεις σε περιοχές και κλάδους  με ιδιαίτερα προβλήματα. Το «παράδοξο» είναι ότι αυτοί που κόπτονται για την άρον άρον αξιολόγηση στο Δημόσιο έχουν ήδη προεξοφλήσει την αναποτελεσματικότητά του προς όφελος του ιδιωτικού τομέα και της επιχειρηματικής δράσης. Σε κάθε περίπτωση, η προωθούμενη αξιολόγηση του προσωπικού στο Δημόσιο αποτελεί όχημα αυταρχικού και πελατειακού ελέγχου, απολύσεων, ιδιωτικοποίησης.

Εστιάζοντας στο εκπαιδευτικό σύστημα, το μοντέλο αξιολόγησης που επέλεξε να εφαρμόσει η ελληνική κυβέρνηση είναι πιο ήπιο από τα μοντέλα αξιολόγησης που εφαρμόστηκαν σε άλλες χώρες (Ηνωμένο Βασίλειο, Αυστραλία) και τα οποία είχαν ως βασική παράμετρο την επίδοση του μαθητή. Όμως, η αρχική ηπιότητα του μοντέλου δεν πρέπει να παραπλανεί ως προς τον πραγματικό του σκοπό. Και στις χώρες που προαναφέρθηκαν, τα μοντέλα αξιολόγησης ξεκίνησαν ήπια. Στην πορεία εισήχθηκε η παράμετρος «επίδοση του μαθητή» με τρόπο που να αγνοείται σχεδόν πλήρως το κοινωνικό περιβάλλον του σχολείου και η κοινωνική προέλευση των μαθητών (μορφωτικό κεφάλαιο της οικογένειας του μαθητή, σύνθεση του μαθητικού πληθυσμού). Άλλωστε και ο Πρωθυπουργός κ. Σαμαράς σε πρόσφατες δηλώσεις του ανέφερε ότι η επίδοση των μαθητών θα πρέπει να είναι βασικός δείκτης αποτίμησης της ποιότητας της διδασκαλίας των εκπαιδευτικών στα σχολεία (Καθημερινή, 16/11/14). Μια αξιολόγηση, όμως, που εστιάζει στον εκπαιδευτικό αγνοώντας τον κοινωνικό περίγυρο του σχολείου, καταλήγει να ενοχοποιεί τον εκπαιδευτικό σαν μοναδικό υπεύθυνο της επίδοσης του μαθητή αφήνοντας στο απυρόβλητο τους οικονομικούς, κοινωνικούς, πολιτιστικούς και πολιτικούς παράγοντες που επιδρούν στην επίδοση.

Όμως, τι εξυπηρετεί τελικά η αξιολόγηση σε ένα σχολείο με εξουθενωμένους εκπαιδευτικούς και σκληρά δοκιμαζόμενους μαθητές, χωρίς αντισταθμιστικά μέτρα (τάξεις υποδοχής, τμήματα ενισχυτικής διδασκαλίας κτλ.) και χωρίς καμία ιδιαίτερη φροντίδα για περιοχές με τραγικά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα; Η αξιολόγηση, που ξεκίνησε από τους σχολικούς συμβούλους και τους διευθυντές σχολείων, υπηρετεί τον πειθαναγκασμό και την υποταγή των στελεχών της εκπαίδευσης σε συγκεκριμένες νόρμες και πολιτικές, χωρίς να επιτρέπεται η οποιαδήποτε παρέκκλιση από αυτές. Η αξιολόγηση συγκροτεί έναν Πανοπτισμό – όπως τον όρισε ο Φουκώ – ο οποίος σε συνδυασμό με το νέο Πειθαρχικό Δίκαιο των δημοσίων υπαλλήλων αυξάνει τον εσωτερικό έλεγχο του σχολείου. Ο έλεγχος αυτός μοιραία θα μεταφερθεί άμεσα και στους εκπαιδευτικούς προκειμένου να ελεγχθεί όχι το πόσο καλά διδάσκουν, αλλά ποιο είναι το περιεχόμενο των όσων διδάσκουν και ο τρόπος με τον οποίο διδάσκουν. Κριτικά ερωτήματα προς τους μαθητές, διαφοροποιήσεις στη διδασκαλία ανάλογα με την κοινωνική σύνθεση της τάξης θα μετατραπούν σε «επικίνδυνα μονοπάτια» για τον εκπαιδευτικό που θα τα ακολουθήσει, καθώς θα είναι εκτός θεσμοθετημένων νορμών.

Η κυβέρνηση της Αριστεράς οφείλει να αλλάξει άμεσα την ατζέντα της εκπαίδευσης. Να δείξει ιδιαίτερη φροντίδα για τα σχολεία, τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς, αντιμετωπίζοντας τα ζωτικά προβλήματα που έχει συσσωρεύσει η μνημονιακή πολιτική. Να ανοίξει τα σχολεία στις ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας, να τα συνδέσει με την ιστορία του τόπου μας και την κοινωνική διαπάλη για ένα καλύτερο αύριο. Στο πλαίσιο αυτό, η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού δεν αποτελεί κυρίαρχη προτεραιότητα και σε κάθε περίπτωση πρέπει να αλλάξει χαρακτήρα ώστε να στοχεύσει στην ανάδειξη και επίλυση των προβλημάτων της εκπαίδευσης.

Η ανάδειξη του δημόσιου τομέα και του κοινωνικού κράτους σε στρατηγικό πυλώνα της παραγωγικής ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας και προϋπόθεση για την εθνική ανεξαρτησία αποτελεί καίριο χτύπημα στην ιδεολογία και πρακτική του νεοφιλελευθερισμού. Μια τέτοια επιλογή απαιτεί σύγκρουση με την ντόπια οικονομική ελίτ αλλά και την κυρίαρχη πολιτική της Ε.Ε., που έχει ρίξει τους ευρωπαϊκούς λαούς σε ισόβια λιτότητα. Αξίζει όμως τον κόπο, καθώς θα σημάνει την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης της Αριστεράς για μια άλλη πορεία στην Ελλάδα και την Ευρώπη, προς όφελος των λαών και των πολιτών.

Αριστομένης Συγγελάκης, Οδοντίατρος, Πολιτικός & Διοικητικός Επιστήμων, Διδάκτωρ Κοινωνικής Οδοντιατρικής Πανεπιστημίου Αθηνών.
Κώστας Θεριανός, Εκπαιδευτικός, Διδάκτωρ Επιστημών της Αγωγής Πανεπιστημίου Κρήτης.

του Τριαντάφυλλου Τρανού

[…..] η ζωή είναι μια προσπάθεια που της αξίζει ένας καλύτερος σκοπός.
Καρλ Κράους (1874-1936), Αυστριακός συγγραφέας

Τέσσερα χρόνια μετά την έλευση της τρόικας η χώρα υφίσταται μια απερίγραπτη κοινωνική καταστροφή, έναν εφιάλτη από τον οποίο δεν μπορούμε να ξυπνήσουμε!
Η παιδεία, η υγεία, ο πολιτισμός, τα βασικά αγαθά όπως είναι το ρεύμα και το νερό, είτε θεωρούνται άχρηστες δαπάνες, είτε μεταβάλλονται βίαια σε πεδία κερδοφορίας για το κεφάλαιο, ενώ ταυτόχρονα τα άθλια καθεστωτικά ΜΜΕ, στα οποία έχουμε αγκιστρωθεί άπαντες σαν υπνωτισμένα χρυσόψαρα, σβήνουν από τη συνείδησή μας τις εμπειρίες της μνημονιακής φρίκης και κάνουν τις αυτοκτονίες από την απελπισία και τους θανάτους από την πείνα και τα μαγκάλια, ακόμη και μαθητών μας, να φαίνονται σχεδόν φυσιολογικοί.
Στη Θεσσαλονίκη, και όχι μόνο εδώ, η ανεργία ξεπερνά πλέον το 30%, η εγκατάλειψη του σχολείου έχει πάρει εφιαλτικές διαστάσεις, ενώ πολλοί μαθητές και οι οικογένειές τους αντιμετωπίζουν άμεσα και οδυνηρά τις συνέπειες της ανθρωπιστικής πλέον κρίσης χωρίς να σκοτίζεται κανείς να τους συμπαρασταθεί, ούτε καν να τους εγγράψει στους «δείκτες» και στις «ρούμπρικες» που εσχάτως αποτελούν την κύρια προτεραιότητα του σχολείου και των συναδέλφων μας.
Ταυτόχρονα το ακροδεξιό, πολιτικό θέατρο σκιών της συγκυβέρνησης που ενισχύεται από το Υπουργείο Παιδείας, την Διοίκηση της Εκπαίδευσης και τους τοπικούς παρασιτικούς μηχανισμούς που έχουν απλώσει παντού τα νημάτιά τους -και μέσα στο συνδικάτο ακόμη-, συνεχίζει να παίζει το απεχθές έργο του πάνω στην καμπούρα της κοινωνίας και θα συνεχίζει όσο ο κοινωνικός και εργασιακός Αρμαγεδδώνας που εξαπέλυσε δεν συναντά τις οφειλόμενες σθεναρές αντιδράσεις.
Στο περιθώριο αυτής της καταστροφής του ιδανικού για την καθολική μόρφωση, που γνώρισε καλύτερες μέρες κάποτε, αλλά και της κοινωνικής του βάσης εμείς οι εκπαιδευτικοί ιδιωτεύουμε, κατασωτεύοντας το κοινωνικό κεφάλαιο που μας άφησαν οι σκληροί αγώνες του συνδικάτου της προηγούμενης γενιάς, οι οποίοι μας εξασφάλισαν τα πιο σημαντικά μας δικαιώματα: τη μονιμότητα, το αμετάθετο, το ανθρώπινο ωράριο, τον αξιοπρεπή μισθό, τις εκπαιδευτικές άδειες, τα ασφαλιστικά δικαιώματα και την επαρκή υγειονομική περίθαλψη. Όλα όσα θεωρούσαμε αυτονόητα και δεδομένα πριν τα σαρώσουν τα διαδοχικά Μνημόνια, όσο εμείς λαγοκοιμόμασταν στον καναπέ μας, μπροστά στην αναμμένη τηλεόραση.
Συνεχίζουμε ωστόσο να απαιτούμε αλλαγές για την ζωή μας. Προσδοκούμε περισσότερα από όσα δικαιούμαστε από την έκβαση των πραγματικών πολιτικών αναμετρήσεων, στις οποίες δε συμμετέχουμε, ενώ έχουμε μεταφέρει την μικροπρεπή και ατελέσφορη λογική της ανάθεσης των ευθυνών για τη ζωή μας και τη δουλειά μας όχι μόνο στην ενδεχόμενη πολιτική λύση που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές αλλά και στο συνδικάτο στη ζωή του οποίου δεν συμμετέχουμε , στο συνδικάτο που κανονικά μέσα στην κρίση έπρεπε να είναι το καταφύγιό μας και το συλλογικό μας αποκούμπι μας αλλά δυστυχώς δεν είναι!
Έτσι, το δεξιό πολιτικό προσωπικό της εκπαίδευσης που σε αυτό περιλαμβάνεται πλέον αντικειμενικά και η πλειοψηφία των διευθυντών και των σχολικών συμβούλων, για να μη μιλήσουμε για τα στελέχη της διοίκησης, μπόρεσε τελικά να εκμεταλλευτεί στο έπακρο την αναιμική ατομική και συλλογική συνείδηση των εκπαιδευτικών.
Για να εδραιώσει την νέα τάξη πραγμάτων αυτό το άθλιο συνάφι αποθεώνει το προληπτικό καψόνι, τη λογοκλοπή, το copy paste και τις λαθροχειρίες, δυσφημεί την ιδέα της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης αλλά και τους αγώνες που τη στερεώνουν στη συνείδηση των ανθρώπων. Παραπλανεί με άθλια και ανυπόστατα ψεύδη τους συναδέλφους, οι οποίοι με τη σειρά τους αφήνονται παθητικά να τρομοκρατηθούν και να διαφθαρούν από τους «δείκτες» και τις «ρούμπρικες» ώστε να εγκαταλειφθούν, μερικοί με αηδιαστική απόλαυση κιόλας, σε ένα αναξιοπρεπή κανιβαλικό πόλεμο «όλων εναντίον όλων».
Μέσα στα σχολεία οι αντοχές και η αξιοπρέπεια των λίγων που αντιστέκονται ακόμη σε αυτήν την κατάσταση πραγμάτων τραυματίζονται καθημερινά, βοά υπόκωφα μέσα στους συλλόγους διδασκόντων η φαγωμάρα και ο φασισμός «χαμηλής έντασης». Μπορεί με γυμνό μάτι πλέον να διακρίνει κανείς τα ανησυχητικά συμπτώματα αποδοχής του success story, δηλαδή την κυριαρχία της καθολικής ακροδεξιάς βαρβαρότητας που μας κουβάλησαν ο Σαμαράς ο Βενιζέλος και οι κλίκες τους.
Ολοένα λιγότεροι, δίνουμε εδώ και τέσσερα χρόνια δύσκολες μάχες εναντίον ενός ασφυκτικού, γραφειοκρατικού και παράλογου περιβάλλοντος προνομιούχων και λακέδων που αποφάσισαν την καταστροφή του κλάδου και της εκπαίδευσης, ενώ η πλειοψηφία των συναδέλφων επέλεξε τη λούφα, τη συναίνεση και τη γραμμή της ελάχιστης αντίστασης αντί να αγωνιστεί εναντίον όσων με την αγωνία και το φόβο ως μοναδικά τους «επιχειρήματα» παραλύουν τον εκπαιδευτικό κόσμο και τον μετατρέπουν σε «αποικία τιμωρημένων».
Όμως η κακοποίηση της εκπαίδευσης από τη μεριά των κυβερνώντων, ο σκόπιμος, συνεχής διασυρμός των εκπαιδευτικών από τα ΜΜΕ δεν βρίσκουν πια καμία σχεδόν αντίσταση από όσους εξευτελίζουν και αυτό το αναντίρρητο γεγονός δεν προοιωνίζεται τίποτα καλό. Το καλοκαίρι είναι ξανά κοντά αλλά όχι μόνο για τις ανέμελες διακοπές που ονειρεύονται οι αφελείς. Η απειλή της πειθαρχικής και οικονομικής εξόντωσης των λιγοστών μάχιμων εκπαιδευτικών που λειτουργούν ακόμη ως δημόσιοι διανοούμενοι, όπως μας θέλουν όλους οι αγωνιστικές παραδόσεις του κλάδου, μεγαλώνει. Μαζί μεγαλώνει και η απειλή της διοικητικής εξόντωσης αρκετών από τους εφησυχασμένους.
Αντί όμως να συνέλθουμε, απογειώνεται ο παράλογος εφησυχασμός και η ιδιώτευση, θριαμβεύει η καταστροφική λογική του επιθετικού ατομικισμού, ενώ η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών στρουθοκαμηλίζει αδιαφορώντας πλήρως για τη ραγδαία εγκατάλειψη του σχολείου από την πλευρά των πιο φτωχών μαθητών και την εξαφάνιση της μορφωτικής τους προοπτικής. Ταυτόχρονα, εγκαινιάζεται μεγαλοπρεπώς με τις άγαρμπες «εξετάσεις» της Α΄ Λυκείου και την «τράπεζα θεμάτων» το μεθοδικό ρήμαγμα των υπολειμμάτων του δημόσιου σχολείου με τη σίγουρη έξωση από το Γενικό και Τεχνικό Λύκειο δεκάδων χιλιάδων μαθητών τα επόμενα χρόνια. Τη στιγμή που η κοινωνία διαλύεται, η εκπαιδευτική καθημερινότητα μετατρέπεται-και με δική μας ευθύνη -σε αφόρητη πίεση που ασκείται αδιακρίτως σε εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές για επιδόσεις και βαθμούς χωρίς κανένα μορφωτικό ή κοινωνικό αντίκρισμα. Ξανά, όπως συνέβαινε στην δεκαετία του 60 τότε που στις διαδηλώσεις τα πανό των διαδηλωτών έγραφαν «Να σπουδάζουν κι οι Φτωχοί!» αλλά και στον καιρό της χούντας λίγο αργότερα, απαιτείται από τα θύματα ετερονομία, πολιτική πειθαρχία και τάξη, αντίθετη με τα πραγματικά συμφέροντά τους.
Δυστυχώς η τιτάνια προσπάθεια που απαιτείται για την ανάσχεση της προιούσας βαρβαρότητας στο χώρο της εκπαίδευσης έχει φορτωθεί με την περίφημη «ανάθεση» στις πλάτες ελάχιστων «αντιπαθητικών, φωνακλάδων αριστερών» που κανείς δεν τους παίρνει πια στα σοβαρά.
Οι υπόλοιποι, προτιμούν να ζουν χωρίς ευθύνη, χωρίς πρόσωπο, χωρίς εαυτό, γκρινιάζοντας για τις υπαρκτές ανεπάρκειες, τις αδυναμίες και τις αστοχίες των «συνδικαλιστών», όπως αποκαλούν υποτιμητικά αυτούς στους οποίους ανέθεσαν την εκπροσώπησή τους!
Να μη γελιόμαστε! Ο απελπισμένος αγώνας των τελευταίων αλλόκοτων «Απάτσι» ενός κλάδου δεν αρκεί για να αντιμετωπίσουμε την κρίση που σοβεί μέσα μας και γύρω μας.
Κι όμως, η ελπίδα, όπως έλεγε ο Χέγκελ, βρίσκεται σε αυτούς που δεν ελπίζουν! Βρίσκεται στη δράση που στεγνώνει τα δάκρυα, στη δράση που γκρεμίζει τα τείχη του κοινωνικού αποκλεισμού, που σηκώνει τη σημαία της κοινωνικής αλληλεγγύης, που λειτουργεί ως πόλος συσπείρωσης-σύνθεσης των αποσπασματικών, διάσπαρτων κοινωνικών αντιστάσεων και προβάλλει το αντίπαλο δέος στον άγριο καπιταλισμό.
Στην καρδιά των αιτημάτων αυτού του αγώνα που αλλάζει διαρκώς μορφή, πρέπει να βρεθούν ξανά οι διεκδικήσεις για την ουσιαστική μόρφωση όλων των παιδιών, και όχι μόνο των «δικών» μας κανακάρηδων, ο αγώνας για τη διασφάλιση για όλους των βασικών κοινωνικών αγαθών (παιδεία, υγεία, ασφάλιση, ρεύμα, νερό), η απαίτηση για μόνιμη, σταθερή και αξιοπρεπή εργασία για όλους, η υπεράσπιση της ελευθερίας και του δικαιώματος του λαού να αποφασίζει αυτός για τις τύχες του. Να αποφασίζει ενάντια στα ενδημικά χουντικά ανακοινωθέντα του τύπου «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» και την αυταρχική τακτική των «εντέλλεσθαι» αλλά και της προοπτικής της πλήρους απαγόρευσης της συνδικαλιστικής δράσης μέσω των επιστρατεύσεων από την κυβέρνηση των «ξαφνικών θανάτων» των εργαζομένων και της Δημοκρατίας της ίδιας.
Κάθε δράση για την εκπαίδευση είναι όμως σήμερα αναγκαίο να εμπνέεται από ένα μανιφέστο εκπαιδευτικού διαφωτισμού.
Εκεί δεν πρέπει να ζητάμε από κανέναν να αναλάβει απλώς τυφλή δράση, δηλαδή να φορτωθεί την ευθύνη των άλλων χωρίς την άδειά τους και την επιθυμία τους !

Η πράξη πρέπει να είναι μια δραστηριότητα που καθοδηγείται τελικά από τη λογική και όχι από το φόβο ούτε από την ενοχή. Πρέπει ξανά να θέσουμε μέσα στις εκπαιδευτικές διαδικασίες και στους τόπους της μόρφωσης τα φλέγοντα ζητήματα, να αρθρώσουμε προτάσεις για όλα τα κρίσιμα ζητήματα για τα οποία παραμένουμε καταστροφικά σιωπηλοί.
Σήμερα τρέχουν παράλληλα δύο ρεύματα: ένα ψυχρό και ένα θερμό. Μαζί με την καταστροφή βιώνουμε μία από αυτές τις σπάνιες συναστρίες όπου τα πάντα μπορούν και πάλι να ανατραπούν. Στον τόπο μας εμφανίζεται δειλά η δυνατότητα μιας πραγματικής ρήξης. Δεν υπάρχει τίποτε που να μην μπορούμε να κάνουμε. Αυτή την πεποίθηση όμως δεν πρέπει να τη μετατρέψουμε σε ιδεολόγημα, σε κενή θεωρία, αλλά πρέπει να αποφασίσουμε ότι μόνο με την κοινή δράση, τη συλλογική μας ευφυία και τη δέσμευση μπορούμε να εισάγουμε τα κρίσιμα ένζυμα στον αγώνα μας ώστε να επιφέρουμε την αλλαγή.
Δεν πρέπει όμως να φερόμαστε με κανένα τρόπο σαν αυτό να μπορεί πλέον να συμβεί αυτόματα. Τα περιθώρια πραγματικά στενεύουν. Η συνείδηση πως όντως, σήμερα «κάτι λείπει!» πρέπει να γίνει το κινούν αίτιο της δράσης μας
Η συλλογική μας λειτουργία δεν είναι πλέον με κανένα τρόπο αντίστοιχη με τις ανάγκες του σημερινού βωβού προλεταριάτου. Όμως η φωνή μας πρέπει, πριν από όλα, να γίνει ξανά η έκφραση, η φωνή των αποκλεισμένων και των απελπισμένων.
Πρέπει να αντισταθούμε σε όσους σήμερα ασκούν εξουσία στην εκπαίδευση υπακούοντας άβουλοι στην αντιδημοκρατική «υπερπαιδαγωγική» των Μνημονίων και των αγορών, διαμορφώνουν «κατ΄εικόνα» τους την εκπαιδευτική πολιτική στον τόπο μας, ενώ επιχειρούν ταυτόχρονα με πρωτοφανή για τα μεταπολιτευτικά χρονικά τρόπο να καταστείλουν και τη διαμόρφωση της δημοκρατικής συνείδησης των νέων.
Πρέπει να πολεμήσουμε με όλα τα διαθέσιμα μέσα, δημόσια, αυτούς που επιδίδονται με αρρωστημένο πάθος στη συστηματική συκοφαντία όλων όσων αντιπροσωπεύουν κάτι περισσότερο από την ιδεολογία του επιθετικού ατομικισμού που επέβαλαν ως κοινωνικό μονόδρομο οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις και τα ΜΜΕ, και μάλιστα τη στιγμή που αυτή η ιδεολογία αποσυντίθεται σε φασιστική ιδεοληψία.
Πρέπει να τους πολεμήσουμε επειδή αυτοί που φοβούνται τη συνάντηση της νεολαίας με τη δημοκρατία, επενδύουν κρυφά ή φανερά στους νεοναζί, οι οποίοι στρατολογούν ανοιχτά πλέον νέους και μαθητές στις μαφιόζικες συμμορίες τους, τους χειραγωγούν και τους εκβιάζουν.
Απέναντι στην «αισθητικοποίηση του φασισμού» που επιχειρούν αυτοί που ελέγχουν την δημόσια σφαίρα σήμερα, οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να βοηθήσουν να αναπτυχθεί μια νέα δημόσια παιδαγωγική γλώσσα που θα αποτελέσει τη βάση για μια ευρύτερη θεωρία που θα αντιπαλέψει το νεοφιλελευθερισμό και το νεοφασισμό.
Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να αναλάβουν, άμεσα, έλλογη δράση μέσα στην ίδια την κοινωνία. Δεν πρέπει να περιοριζόμαστε μόνο στο σχολείο, στο συνδικάτο, στον πολιτικό μας φορέα όπου αναμασάμε, συχνά ιδιοτελώς, τα ίδια και τα ίδια.
Οι εκπαιδευτικοί αλλά και οι τρομοκρατημένοι και παραλυμένοι σήμερα μαθητές που αποτελούν τα προοπτικά θύματα της κοινωνικής σφαγής, μπορούν αν ενεργοποιηθούν να αποτελέσουν τα κρίσιμα ένζυμα μετασχηματισμού της ύπνωσης, της ενσωμάτωσης και της συναίνεσης που επιχειρεί η συμμαχία ΜΜΕ και κυβέρνησης, σε ελπιδοφόρο κίνημα κοινωνικής αντίστασης και ανυπακοής. Σε όλη την Ευρώπη το ποτάμι της οργής, που έχουν υποτιμήσει οι ελίτ της θεσμοθετημένης πολιτικής, αποτελεί τη μόνη ελπίδα για την απόκρουση της στρατηγικής του κεφαλαίου να «ιδιωτικοποιεί τα κέρδη και να κοινωνικοποιεί τις ζημίες», στρατηγικής που προκαλεί καταστροφή στη ζωή των ανθρώπων.
Σήμερα, που οι σπινθήρες της αντίστασης των ενεργών κοινοτήτων των πολιτών αναδεικνύουν σε πεδίο πολιτικών διεργασιών και κοινωνικών διαμαρτυριών τις μεγάλες πόλεις, τα κατεξοχήν πεδία αντιθέσεων, αντιφάσεων και ανισοτήτων που παράγονται από τη ραγδαία αστικοποίηση, την καπιταλιστική υπερσυσσώρευση και την ταξική εκμετάλλευση, θέτοντάς τις ξανά στο προσκήνιο των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων είναι απαραίτητο σε κάτι τουλάχιστον να αλλάξει και ο καθένας από μας ως πολίτης!
Μένοντας πολιτικά αδρανείς, κινδυνεύουμε να βυθιστούμε αύτανδροι στα 10.000 μέτρα στην « τάφρο των Μαριάνων νήσων » ούτως ειπείν, να παγιδευτούμε οριστικά σε ένα σύμπαν θολωμένο από το βούρκο, σε μια «δημοκρατία, χωρίς Δήμο», ή σε μια «κοινωνία, χωρίς ανθρώπους η οποία κινδυνεύει να απεμπολήσει -κάτω από το καθεστώς μιας ασφυκτικής πιέσεως- τον ίδιο τον εαυτό της! »
Τέλος, πρέπει να θυμόμαστε πάντα πως αυτό που ζούμε σήμερα μέσα στα σχολεία δεν είναι απλώς «εκπαιδευτικό πρόβλημα» και πως ακόμα η στιγμή κατά την οποία οι εκπαιδευτικοί είναι λιγότερο ικανοί να κάνουν το σωστό είναι επίσης η στιγμή κατά την οποία οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν πλέον καμία σημασία για την κοινωνία. Η οργή δεν πρέπει να μας παραλύει, πρέπει να γίνει «ορμή για νέους κοινωνικούς αγώνες».

Αναδημοσίευση απο τον Αγγελιοφόρο της Κυριακής της 29/12/2013

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΣΙΑΚΑΛΟΥ

ομότιμου καθηγητή

1497729_1408010909438450_82102449_nΟταν πριν από κάποια χρόνια εμφανίστηκε το Παιδαγωγικό Τμήμα του πανεπιστημίου μας να βρίσκεται στη διεθνή κατάταξη QS ανάμεσα στις καλύτερες 150 παιδαγωγικές σχολές του κόσμου, οι περισσότεροι σ’ αυτήν τη χώρα δεν έδωσαν σημασία. Αλλοι επειδή θεωρούν ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος να αξιολογείς πανεπιστήμια, άλλοι επειδή δυσπιστούν απέναντι στις διεθνείς οργανώσεις που προβαίνουν σε αξιολογήσεις («σε τι άραγε να αποσκοπούν;») και άλλοι επειδή ποτέ δεν μπορούν να φανταστούν και να αποδεχτούν ότι εδώ, δίπλα μας μπορεί να γίνεται δουλειά που βαθμολογείται διεθνώς με «άριστα». Αλλωστε, μια τέτοια διαπίστωση προφανώς έρχεται σε πλήρη αντίθεση με όσα στο εσωτερικό ακούγονται για τα πανεπιστήμιά μας. Ετσι, το υπουργείο Παιδείας, πρωτοπόρο στην προσπάθεια απαξίωσης των πανεπιστημίων, αποφάσισε να ορίσει τις δικές του επιτροπές με δικούς του επιστήμονες από το εξωτερικό και τα δικά του κριτήρια αξιολόγησης.

ImageΕκφράστηκαν πολλές αντιρρήσεις για τη διαδικασία αυτή, όμως εκλήφθηκαν ως «φόβος μπροστά στην αντικειμενική αξιολόγηση». Το Παιδαγωγικό Τμήμα του ΑΠΘ ήταν το τελευταίο που δέχτηκε τη διαδικασία του υπουργείου Παιδείας. Οι αντιρρήσεις του ήταν απόρροια της τεχνογνωσίας και του αισθήματος ευθύνης των μελών του, τα οποία πολλές φορές είχαν τοποθετηθεί δημόσια για το τι πρέπει να περιλαμβάνει μια διαδικασία αξιολόγησης, ώστε να ωφελεί την κοινωνία. «Προφάσεις εν αμαρτίαις» χαρακτηρίστηκαν οι απόψεις τους.

Το Σεπτέμβριο ήλθε η Επιτροπή, αποτελούμενη από επιστήμονες του εξωτερικού και με τη λίστα των κριτηρίων του υπουργείου στα χέρια. Αυστηρή στη δουλειά της. Να ψάχνει τα πάντα: τι ερευνητικά προγράμματα, πόσες δημοσιεύσεις, τι πρόγραμμα σπουδών, τι μαθήματα, ποιες διεθνείς αναγνωρίσεις, πού πρωτοπορείτε διεθνώς, ποιες οι παρεμβάσεις σας στην κοινωνία, πόσα χρήματα παίρνετε και πώς τα ξοδεύετε;

1544308_1408011346105073_506332479_nΠριν από δεκαπέντε ημέρες ήλθε η έκθεση της Επιτροπής: «άριστα» στην έρευνα, «άριστα» στη διδασκαλία, «άριστα» στην καινοτομία… «άριστα», «άριστα», «άριστα» σε όλους τους τομείς. Πλήρης επιβεβαίωση αυτών που γνωρίζαμε από τις προηγούμενες διεθνείς αξιολογήσεις. Και οι μόνοι που εγκαλούνται βρίσκονται στην άλλη πλευρά και οι πράξεις τους κατονομάζονται με ακρίβεια: είναι αυτοί που παρεμποδίζουν την εφαρμογή των πρωτοπόρων προγραμμάτων του Τμήματος (π.χ. τον Τομέα Μειονοτικής Εκπαίδευσης), αυτοί που υπονομεύουν τη λειτουργία της βιβλιοθήκης του, αυτοί που αυταρχικά σταμάτησαν -«αλλαγή προτεραιοτήτων»!- την κτιριακή επέκταση της Σχολής (για την οποία είναι εξασφαλισμένα και περιμένουν τα χρήματα της Ευρωπαϊκής Ενωσης), αυτοί που διαιωνίζουν την υποχρηματοδότηση.

Και τώρα τι; Θα ενημερωθεί επίσημα για τα αποτελέσματα η κοινή γνώμη, θα εφαρμοστούν αυτά που προτείνει η Επιτροπή ή θα καταχωνιαστούν στα συρτάρια και θα συνεχιστεί η ίδια πολιτική; Δυστυχώς, η απάντηση είναι ήδη γνωστή.

(Οι φωτογραφίες είναι απο την Παιδαγωγική Σχολή του ΑΠΘ)

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

Posted: Νοέμβριος 26, 2013 by Δώρα Ξυπολιά in Uncategorized
Ετικέτες:

Ο.Λ.Μ.Ε.                              

Ερμού & Κορνάρου 2

ΤΗΛ: 210 32 30 073 – 32 21 255

FAX: 210 32 27 382 – 33 11 338

http://www.olme.gr

e-mail: olme@otenet.gr                                                           Αθήνα, 25/11/2013

Ανακοινοποίηση: ΠΡΟΣΟΧΗ ΑΛΛΑΓΗ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

Το Υπ. Παιδείας, μετά την ψήφιση του νομοθετικού πλαισίου για την αξιολόγηση, αξιοποιώντας και τα κονδύλια του ΕΣΠΑ, προχωρά στην υλοποίηση της αξιολόγησης εκπαιδευτικών και σχολείων.

Πρώτο μέτρο υλοποίησης της αξιολόγησης, τα σεμινάρια για την Αξιολόγηση του Εκπαιδευτικού Έργου που ξεκινά το ΙΕΠ αυτό το μήνα (επισυνάπτουμε το πρόγραμμα).

Όπως είναι γνωστό, ως κλάδος μέσα από τις Γ.Σ. και τα συνέδριά μας έχουμε αποφασίσει ότι θα πάρουμε όλα εκείνα τα μέτρα για να ακυρώσουμε στην πράξη την υλοποίηση της αξιολόγησης εκπαιδευτικών και σχολείων.

            Στο πλαίσιο αυτό:

Το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ καλεί τους εκπαιδευτικούς των ΕΛΜΕ του Λεκανοπεδίου Αττικής σε παρέμβαση κατά τη διάρκεια των σεμιναρίων των σχολικών συμβούλων για την αξιολόγηση,

 

την Τετάρτη, 27/11 και την  Παρασκευή, 29/11 στις 9 π.μ. στο στο 2ο ΠΠΣ ΓΕΛ Αθήνας

 (Π.Κυριακού 2, είσοδος Φιλήμονος 32, Αμπελόκηποι).

 

Για τη μαζική συμμετοχή των συναδέλφων, το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ προκηρύσσει 3ωρη στάση εργασίας (από 8 π.μ. έως 11 π.μ.) τις ημέρες αυτές.

Ο στόχος της παρέμβασής μας είναι να ενημερώσουμε τους σχολικούς συμβούλους για το ρόλο και το μηχανισμό της αξιολόγησης και να μην υλοποιηθούν τα σεμινάρια.

Το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ καλεί όλες τις ΕΛΜΕ των υπόλοιπων περιφερειακών διευθύνσεων να συντονιστούν για την οργάνωση των αντίστοιχων παρεμβάσεών τους στα υπόλοιπα σεμινάρια.

Καλούμε όλους τους εκπαιδευτικούς να αντισταθούμε συλλογικά για να μην περάσουν τα σχέδια κυβέρνησης και τρόικας.

 

της Δώρας Ξυπολιά

Συνάδελφε, συναδέλφισσα,

Δύσκολοι καιροί για όλους μας… άλλοι από εμάς σε διαθεσιμότητα, άλλοι με μηδέν ή  λίγες ώρες, άλλοι με πολλές, άλλοι με οργανικές υπό αμφισβήτηση, άλλοι έτοιμοι για το απόκομμα σύνταξης, υπουργού θέλοντος και  ΤΡΟΙΚΑ επιτρέποντος…. Τίποτα δεν μοιάζει ίδιο με 3 χρόνια πριν… Πόσα από αυτά που ζούμε, ακόμα και αν τα περιγράφαμε και τα υποπτευόμασταν,  δεν μπορούσαμε να τα συλλάβουμε στη ένταση με την οποία σήμερα «εκτελούνται».

3 χρόνια μνημόνιο και κάτι… συμπυκνώνουν την προσπάθεια  νεοσυντηρητικής και αντιλαϊκής επίθεσης χρόνων. Με την επίκληση της οικονομικής κρίσης, των ελλειμμάτων και των χρεών μούδιασαν ένα ολόκληρο λαό και εφάρμοσαν την γνωστή συνταγή του ΣΟΚ και ΔΕΟΣ.

3 χρόνια και κάτι μνημονίου… η κυβέρνηση των πολλών παραλλαγών, ΕΕ και ΔΝΤ κατήργησαν συλλογικές συμβάσεις κατεκτημένων με τους αγώνες του λαού μας, οδήγησαν τους νέους μας στη ανεργία και τους πτυχιούχους και νέους επιστήμονες στη μετανάστευση, τους μεροκαματιάρηδες σε προγράμματα επιδοτούμενα των 200 Ευρώ, σε λίστες εργασιακά αζήτητων, τους συνταξιούχους σε ουρές επαιτείας έξω από ασφαλιστικά ταμεία, τους μαθητές στην παιδική ανασφάλιστη δουλεία και τον υποσιτισμό, και άφησαν έκθετη την κοινωνία σε φασίζουσες και φασιστικές πρακτικές. Η «ανάπτυξη» που φονικά εξελίσσεται αυτή την χρονική περίοδο από την συγκυβέρνηση των ΝΔ και ΠΑΣΟΚ (;), παλεύει να ολοκληρώσει το σχέδιο της ολικής καταστροφής της παραγωγικής βάσης της χώρας και των εργασιακών δικαιωμάτων των λαϊκών στρωμάτων.

3 χρόνια και κάτι μνημονίου… Η αντίστροφη μέτρηση συρρίκνωσης ενός λαού έχει ήδη ξεκινήσει. Ένας λαός χωρίς κυριαρχία, παιδεία, υγεία, κατοικία, εργασία, ελπίδα είναι ένας λαός υπόχρεος και αλυσσοδεμένος. Μας λένε πως: Δεν μπορούμε να γιατρευτούμε όλοι, δεν μπορούμε να μορφωθούμε όλοι, δεν μπορούμε να ζεσταθούμε όλοι, δεν μπορούμε να τραφούμε όλοι. Τα σχολεία συρρικνώνονται μαζί με εμάς, τα νοσοκομεία κλείνουν, τα πανεπιστήμια υπολειτουργούν, οι πλειστηριασμοί των κατοικιών θεσμοθετούνται και η γη και η θάλασσα ξεπουλιούνται. Γινόμαστε όλοι μας εξαρτήματα και οι γιοί και οι κόρες μας το ανταλλακτικό μιας καλοστημένης μηχανής που μας χωνεύει… μένουμε αυτόχειρες και απελπισμένοι. Μια χώρα πεθαίνει… αργά, βασανιστικά.

ΠΑΙΔΕΙΑ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ

Μέχρι εχθές φαινόταν ότι δεν μας ακουμπάει ο φόβος της αβεβαιότητας, της ανεργίας και του αδιεξόδου. Ήταν μια φαντασίωση δική μας παρότι δίπλα μας γινόταν πόλεμος. Πως θα ξεφύγουν από τον πόλεμο αυτό, οι εκπαιδευτικοί, οι δάσκαλοι της νεολαίας μας, και τα σχολεία του λαού; Μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους, ανέργους δείχναμε οι περισσότεροι να ανεχόμαστε την φοροληστεία των χαρατσιών, τις μειώσεις μισθών, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, την ανυπαρξία της κοινωνικής ασφάλισης. Πνιγμένοι όλοι μας στα δάνεια και στα χρέη ελπίζαμε… Τι;;;; Το πράγμα άρχισε να γίνεται απελπιστικά ξεκάθαρο με την αύξηση του ωραρίου, με την απόλυση των 10.000 συναδέλφων αναπληρωτών και των 20.000 μαθητών και 2500 συναδέλφων μας των τεχνικών ειδικοτήτων. Η άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, η μονιμότητα που κατακτήθηκε το 1911, επισημοποιείται με την διαθεσιμότητα των συναδέλφων μας. Τραγική ειρωνεία για όλους μας… Εφησυχασμένοι (;) περιμέναμε την εκτέλεση άλλων ακόμα και μέχρι το προηγούμενο βράδυ της τραγικής 17ης Ιουλίου. Η αρχή έγινε… Βγήκαμε στο δρόμο, φωνάξαμε, δεν ήμασταν πολλοί, θα έπρεπε να είμαστε περισσότεροι αλλά το ΣΟΚ και ΔΕΟΣ δεν επιτρέπει στη ανάσα να βγει, στη φωνή να ακουστεί και στη θέληση να εκφραστεί.

Μέχρι εχθές πιστεύαμε ότι οι συγχωνεύσεις και οι καταργήσεις σχολείων, τμημάτων κάπου θα σταματούσαν. Άλλη μια φαντασίωσή μας… Την 16η Σεπτέμβρη αποφάσισαν και διέταξαν την «αναπροσαρμογή» των ονείρων των μαθητών μας και των οικογενειών τους. Θεσμοθέτησαν τη μετακίνηση των φτωχότερων μαθητών στη κατάρτιση και τη ακόμα πιο απάνθρωπη εξετασιοκεντρική διαδικασία αξιολόγησης των εφήβων. «Πρώτο μας μέλημα ο μαθητής» κραυγάζουν στα τηλεοπτικά παράθυρα της παραπληροφόρησης επιβεβαιώνοντας τις υποψίες μας «Πρώτο τους μέλημα είναι η εξόντωση των παιδιών μας και των λαϊκών οικογενειών και κάθε ασπίδας προστασίας τους, της παιδείας, της υγείας, της κατοικίας…»

Ο κόμπος έφτασε στο χτένι και …Καταφέραμε Σεπτέμβρη μήνα να έρθουμε κοντά, να πάρουμε θάρρος ο ένας από το άλλο και να κάνουμε γιορτή αλληλεγγύης και αγώνα, στις συνελεύσεις μας, στα σχολεία και στους δρόμους όλης της Ελλάδας. Τα πολεμοφόδια λίγα και φόβοι πολλοί και η ανασφάλεια μεγαλύτερη…

Γυρίσαμε πίσω, αυτή τη φορά με βαθιά συνείδηση. Μας λείπει ο συντονισμός και η οργάνωση, όμως μάθαμε ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά μόνο ο αγώνας μαζί με το διπλανό μας, το συνάδελφο μας, στη συνέλευση μας, με τα βαρίδια του παρελθόντος που θα πρέπει να πετάξουμε… αλλά πρέπει… για να γίνουμε τόσο δυνατοί, να τα βάλουμε με το ΤΕΡΑΣ που δολοφονεί και ματώνει τους δρόμους του αγώνα.

Γυρίσαμε πίσω και ξέραμε ότι τα ακόμα πιο δύσκολα έρχονται… Από την μία μένουν κάποιοι από εμάς ακόμα «αδιάθετοι» και «διαθέσιμοι»…  και από την άλλη οι υπόλοιποι που θα τρέξουν σε 2 και 3 και 4 και 5 σχολεία να συμπληρώσουν, που θα κάνουν το φύλακα, τον γραμματέα, θα σχιστούν με 30 χρόνια υπηρεσίας με 18 ώρες εργασίας με ξεχειλωμένα προγράμματα για να χωρέσουν όλοι οι συνάδελφοι που έρχονται από παντού. Όλοι μας νυν και υποψήφιοι διαθέσιμοι με μια παιδεία υπό κατάργηση!

Και τα ακόμα πιο δύσκολα ήρθαν… και κάποιες στιγμές ξεχνιόμαστε και γινόμαστε  μικρότεροι από ότι θα έπρεπε να είμαστε. Μας φταίει η άλλη ειδικότητα, ο τρόπος πρόσληψης, τα χρόνια υπηρεσίας, ο παλιός και ο νέος, ο έχων οργανική και ο συνάδελφος σε διάθεση. Όμως αρκούν σε όλους μας λίγα λεπτά συλλογικών πρακτικών να το ξεπεράσουμε. Να καταλάβουμε ότι το καζάνι που βράζει μας χωράει όλους μας και είναι καιρός να τους ανατρέψουμε…

Ξέφτισαν τα λόγια των εχθρών μας και των παπαγάλων τους, μάθαμε τους τρόπους τους και τα 30 αργύρια δεν μας ξεγελούν. Απομυθοποίησαν όρους που μας απασχόλησαν ένα προηγούμενο διάστημα όπως αξιολόγηση… μήπως και δεν απέλυσαν συναδέλφους με «τυπικά» προσόντα το καλοκαίρι!

Τα λόγια πια περισσεύουν… Είναι δικαίωμα αλλά και υποχρέωση μας να σταματήσουμε την καταστροφή και μπορούμε, μαζί… όλοι μαζί… Χρειάζεται ΤΩΡΑ  οργάνωση, συντονισμός, ΚΙΝΗΜΑ…

ΚΙΝΗΜΑ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟ ΚΑΙ ΕΝΩΤΙΚΟ 

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ – ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΟΥΜΕ – ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ

για να ζήσουμε τις καλύτερες μέρες μας που δεν ζήσαμε ακόμα…

ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΜΕ τις πολιτικές ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ – ΕΕ – ΔΝΤ

Προστασία της δημόσιας Δωρεάν παιδείας – υγείας – κοινωνικής ασφάλισης και πρόνοιας.

Καμιά διαθεσιμότητα – απόλυση εκπαιδευτικού.

Κανένας εκπαιδευτικός και μαθητής δεν περισσεύει!

Να σταματήσουμε την αξιολόγηση-χειραγώγηση και να ανατρέψουμε την αύξηση του ωραρίου

Υπεράσπιση των μισθών, των συλλογικών συμβάσεων, των συντάξεων και των δικαιωμάτων μας.

Να καταργηθεί ο ν. 4024/11 για το νέο μισθολόγιο-βαθμολόγιο που συνδέει το μισθό και τον βαθμό με την αξιολόγηση

Απόκρουση του κυβερνητικού αυταρχισμού και της ακροδεξιάς φασιστικής και ρατσιστικής απειλής .

Αντίσταση στη φοροληστεία και τους πλειστηριασμούς.

Ακύρωση των μνημονίων και των εφαρμοστικών τους νόμων.

Παύση πληρωμών του δυσβάστακτου και παράνομου χρέους, που δεν το δημιούργησαν οι εργαζόμενοι.

Υπεράσπιση των δημοσίων αγαθών, επιχειρήσεων και της δημόσιας περιουσίας.

Παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με επίκεντρο τον άνθρωπο και την κοινωνία σε αντιπαράθεση με τις απαιτήσεις των «δανειστών».

Ουσιαστική προστασία για τους ανέργους και τους κοινωνικά αποκλεισμένους.

Ο ΓΓ της ΟΛΜΕ κος Κοτσυφάκης στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής στη συζήτηση για το νομοσχέδιο για   την «Αρχή Διασφάλισης Ποιότητας στην Εκπαίδευση» στις 13-03-2013