Ο κομματικός συνδικαλισμός και «το γέλιο που θα τους θάψει»*

Posted: Μαρτίου 2, 2014 by Γεωργία Βαλωμένου in Uncategorized
Ετικέτες: , ,

Ιταλική αφίσα με τη φωτογραφία από τη σύλληψη ενός αναρχο-συνδικαλιστή κατά τη διάρκεια μιας απεργίας στο Παρίσι το 1905. Una risata vi seppellira σημαίνει «ένα γέλιο θα σας θάψει»

Ιταλική αφίσα με τη φωτογραφία από τη σύλληψη ενός αναρχο-συνδικαλιστή κατά τη διάρκεια μιας απεργίας στο Παρίσι το 1905. Una risata vi seppellira σημαίνει «ένα γέλιο θα σας θάψει»

«Το πρωί της 20 Φεβρουαρίου 2014 ο Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Πάνος  Παναγιωτόπουλος άνοιξε τις εργασίες του Συνεδρίου «Χρηματοδοτώντας τη δημιουργικότητα», στο πλαίσιο της ελληνικής προεδρίας της Ε.Ε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Το συνέδριο αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί αποτυπώνει την Ευρωπαϊκή πολιτιστική πολιτική των ερχόμενων δεκαετιών. Δεν προσκλήθηκε ωστόσο ούτε ένας καλλιτέχνης ως ομιλητής, και η ανακοίνωση του Συνεδρίου δεν κοινοποιήθηκε ευρέως. Με πρωτοβουλία της Κίνησης Μαβίλη, καλλιτέχνες από διαφορετικά πεδία παρευρέθηκαν στο Συνέδριο και, αισθανόμενοι ότι χλευάζεται η ίδια η έννοια του πολιτισμού, δήλωσαν την αντίθεσή τους, γελώντας.»

Ένα γέλιο που πολύ γρήγορα έγινε αυθόρμητο, αφού το σκηνικό μετατράπηκε σε φάρσα και η γελοιότητα περίσσεψε.

Ο Υπουργός μεταξύ άλλων κατηγόρησε τους διαμαρτυρόμενους καλλιτέχνες, μέλη θεατρικών ομάδων, ότι είναι κομματικοί συνδικαλιστές. Έτσι προσπάθησε να επιτύχει ταυτόχρονα δύο πράγματα: να υποβιβάσει και να απαξιώσει την παρέμβαση μιας και στην εποχή μας θεωρείται πλέον εντελώς ανυπόληπτος ο κομματικός συνδικαλισμός , και παράλληλα να συνδέσει τον συνδικαλισμό και τα κόμματα της αριστεράς με αυτό που ο ίδιος ονόμασε επαναλαμβανόμενα οχλαγωγία.

Το παράδοξο της ρητορικής του Υπουργού έγκειται εκτός των άλλων και στο ότι o κομματικός συνδικαλισμός στην πραγματικότητα σπάνια, για να μην πούμε ποτέ, δεν κάνει παρεμβάσεις τόσο ευφάνταστες και πρωτότυπες

Ο κομματικός συνδικαλισμός, αντίθετα, και με τρόπο πολύ βολικό για την μνημονιακή κυβέρνηση, κάνει αυτό που ξέρει να κάνει εδώ και χρόνια: λίγο απ όλα, ασυντόνιστα, χωρίς όραμα, χωρίς αποφασιστικότητα, χωρίς φαντασία, και κυρίως χωρίς (αυτο-) θυσία.

Μια απεργία κάθε τόσο, 24ωρη ή 48ωρη, ανα κλάδο. Κι ενώ τόσοι κλάδοι βρίσκονται ταυτόχρονα «στα κάγκελα» ακόμη και ο συντονισμός τους φαντάζει δύσβατη κορφή.

Στον χώρο της εκπαίδευσης τις επόμενες μέρες λήγουν οι διαθεσιμότητες που ξεκίνησαν το καλοκαίρι και οι πρώτες εκατοντάδες  μόνιμων δημοσίων υπαλλήλων αντιμετωπίζουν την προοπτική της απόλυσης. Υπάλληλοι διορισμένοι με διαφάνεια, είτε με επετηρίδα είτε με ΑΣΕΠ, υπάλληλοι που ποτέ δεν αξιολογήθηκαν (μεταξύ τους και κάποιοι βραβευμένοι), υπάλληλοι απολύτως χρήσιμοι στις θέσεις εργασίας τους, την έλλειψη των οποίων «πληρώνουν» ακριβά οι μαθητές της επαγγελματικής εκπαίδευσης.

Παράλληλα κλείνουν και συγχωνεύονται φορείς του δημοσίου με επακόλουθη απόλυση των εργαζομένων (επίσης χωρίς καμία αξιολόγηση), κλείνουν πολυϊατρεία του ΕΟΠΥΥ και διαλύεται εν γένει η δημόσια υγεία.

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά  εμείς, οι συνδικαλιστές του κλάδου και οι πέριξ αυτών ενεργοί συνάδερφοι, ενόψει αυτών των απολύσεων που όχι απλά μας αφορούν αλλά κυριολεκτικά τραβούν το χαλί κάτω απ’ τα πόδια μας αφού κανείς μας δεν ξέρει ποιος θα είναι ο επόμενος, μιλούμε για «ανυποχώρητο αγώνα» και εννοούμε ότι θα κάνουμε μια απεργία, άντε και μια πορεία, στην καλύτερη περίπτωση και μια εκδήλωση.

Έχουμε απέναντί μας μια κυβέρνηση που καταστρέφει τις ζωές μας και την χώρα  με πολλαπλά χτυπήματα , και το κάνει απροκάλυπτα, ανερυθρίαστα και με χλευασμό. Η επίθεση που δεχόμαστε σε επίπεδο εργασιακών δικαιωμάτων και όχι μόνο  είναι αδιανόητη.

Και όταν η επίθεση είναι αδιανόητη η απάντησή μας και η απάντηση του συνδικαλισμού πρέπει να είναι αδιανόητη.

Έχουμε να διδαχτούμε από το γέλιο των καλλιτεχνών. Πρέπει να συνταχτούμε μ’ αυτό το γέλιο. Έχουμε καθήκον και υποχρέωση σαν πολίτες να αντιτάξουμε στον χλευασμό τους όχι τις γνώριμες συνδικαλιστικές μας μεθόδους αλλά όλο μας το είναι, το σώμα μας, την ψυχή μας, το γέλιο μας.

*Σημ. Η φράση «η φαντασία θα καταστρέψει τη δύναμη και ένα γέλιο θα σας θάψει» αποδίδεται στον Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς Μπακούνιν Ρώσο θεωρητικό του αναρχισμού

Το κείμενο αυτό είναι άρθρο γραμμένο για την εφημερίδα Χριστιανική. Δημοσιεύτηκε στο φύλλο που κυκλοφορεί, έτος 60ό, 27. 2. 2014.

ΣΧΕΤΙΚΑ:

Εφη Γιαννοπούλου: Ο πολιτισμός είναι οικονομία: ένα φιάσκο (UNFOLLOW)

οι ανακοινώσεις των συλλογικοτήτων: Ανακοίνωση του Ελεύθερου Θεάτρου και της Κίνησης Μαβίλη εδώ και εδώ

Ανακοίνωση του ελεύθερου θεάτρου
Ανακοίνωση του ελεύθερου θεάτρου
Ανακοίνωση του ελεύθερου θεάτρου
Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Γεωργία Βαλωμένου λέει:

    Και η Ανκοίνωση της Κίνησης Μαβίλη: Σήμερα το πρωί 20 Φεβρουαρίου 2014 ο Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Πάνος Παναγιωτόπουλος άνοιξε τις εργασίες του Συνεδρίου “Χρηματοδοτώντας τη δημιουργικότητα”, στο πλαίσιο της ελληνικής προεδρίας της Ε.Ε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Το συνέδριο αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί αποτυπώνει την Ευρωπαϊκή πολιτιστική πολιτική των ερχόμενων δεκαετιών. Δεν προσκλήθηκε ωστόσο ούτε ένας καλλιτέχνης ως ομιλητής, και η ανακοίνωση του Συνεδρίου δεν κοινοποιήθηκε ευρέως.
    Με πρωτοβουλία της Κίνησης Μαβίλη, καλλιτέχνες από διαφορετικά πεδία παρευρέθηκαν στο Συνέδριο και, αισθανόμενοι ότι χλευάζεται η ίδια η έννοια του πολιτισμού, δήλωσαν την αντίθεσή τους, γελώντας. Η αντίδραση του Υπουργού Πολιτισμού ήταν αποκαλυπτική.

    Ο Υπουργός Πολιτισμού έκρινε σκόπιμο να ξεκινήσει την εισήγηση του λέγοντας χαρακτηριστικά ότι πρέπει να γίνουμε ανταγωνιστικοί σαν την οικονομία της Κίνας, καθώς το κόστος εργασίας στη Γηραιά Ήπειρο είναι εξαιρετικά υψηλό. Οι όροι που κυριάρχησαν στις ομιλίες των βασικών εισηγητών ήταν: ανταγωνιστικότητα, επιχειρηματικότητα, βιομηχανία, προϊόν κ.ο.κ. Κομβικής σημασίας η φράση της κυρίας Λίνας Μενδώνη, Γενικής Γραμματέως του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού: “Ο πολιτισμός είναι οικονομία”. Τρομακτικό όραμα για τον πολιτισμό, που διατυπώνεται με αφοπλιστικό κυνισμό.

    Είναι φανερό πως η ελληνική πολιτεία εγκαταλείπει ολοένα και περισσότερο το σύγχρονο πολιτισμό. Παράλληλα προτίθεται, όπως αναφέρθηκε σήμερα, να χρηματοδοτεί μόνο μεγάλους ιδιωτικούς φορείς οι οποίοι και θα καθορίζουν το πολιτιστικό τοπίο της χώρας. Μία πολιτική που μοιάζει να αντικατοπτρίζει το ευρύτερο όραμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τον πολιτισμό.
    Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αλήθεια, υπηρετεί τις Ευρωπαϊκές αξίες;
    Και στη σημερινή εκδήλωση, πού βρίσκεται τελικά το φιάσκο; Σε μας που γελάσαμε, ή σε αυτά που ειπώθηκαν;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s