όχι ότι μπορούμε, αλλά ότι χρειαστεί

Posted: Φεβρουαρίου 10, 2014 by Γεωργία Βαλωμένου in Uncategorized
Ετικέτες: , ,

Οι εκπαιδευτικοί που βγήκαν σε διαθεσιμότητα το καλοκαίρι σε λίγες μέρες απολύονται. Δεν μετατάχθηκαν σε άλλες θέσεις, δεν «ταχτοποιήθηκαν» παρά τις σχετικές υποσχέσεις. Κάποιοι θα πουν, τόσοι απολύθηκαν από τον ιδιωτικό τομέα, απολύθηκαν και μερικοί από το δημόσιο, καιρός ήταν. Αυτοί που το λένε αυτό, πέρα από το ότι παραβλέπουν τον βιαστικό επιπόλαιο και παράλογο τρόπο που έγιναν οι οριζόντιες αυτές «απολύσεις», γενικά είναι άνθρωποι στους οποίους δεν ξέρω πια αν αξίζει να απαντά κανείς, αν αξίζει να επαναλαμβάνει κανείς συνεχώς πόσο παραλογισμό κρύβει η «κοινή λογική» τους.

Εμείς οι άλλοι, οι «εν ενεργεία» ακόμη, περιμένοντας τη σειρά μας  είτε να απολυθούμε είτε να αξιολογηθούμε και μετά να απολυθούμε, είτε να εξευτελιστούμε μέσα από την διαρκή απαξίωση του εκπαιδευτικού μας ρόλου και μετά να απολυθούμε, τι κάνουμε;

Οι περισσότεροι κάνουμε πως δεν βλέπουμε και πως δεν καταλαβαίνουμε. Θεωρούμε τους συναδέρφους μας απολυμένους και την υπόθεσή τους χαμένη. Τους αγνοούμε, όχι από αδιαφορία αλλά από αδυναμία.

Μερικοί συμπαραστεκόμαστε (οι συνήθεις ύποπτοι). Πηγαίνουμε σε συγκεντρώσεις και διαμαρτυρίες, γράφουμε, μιλάμε. Στις 7 Φεβρουαρίου απεργήσαμε, κατεβήκαμε και στην πορεία.

1488171_10152207084519497_869274118_nΚαι εν όψει των απολύσεων που έρχονται στις 22 Μαρτίου, των πρώτων απολύσεων μόνιμων δημοσίων υπαλλήλων, δημοσίων υπαλλήλων που ανήκουν μεν στο βαθύ κράτος αλλά όχι στον «σκληρό πυρήνα» του, που διορίστηκαν αξιοκρατικά και όχι με ρουσφέτια, που δεν αποτελούν κομμάτι του πελατειακού συστήματος, που δεν αξιολογήθηκαν ούτε αυτοί ούτε τα σχολεία τους, ούτε οι (δημοφιλείς) τομείς τους, που δεν έγινε καμία έρευνα και καμία τεκμηρίωση της απόφασης απόλυσής τους,

εν όψει λοιπόν αυτών των απολύσεων ετοιμαζόμαστε πάλι για «ανυποχώρητο αγώνα», για «σκληρή σύγκρουση», διότι μπορεί να μην έχουμε κίνημα αλλά δεν μπορούμε και να μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια, πρέπει να υπερασπιστούμε με κάθε τρόπο το δικαίωμα στην εργασία.

Θα προτείνουμε λοιπόν μια απεργία. 24ωρη, 48ωρη ή και διαρκείας!

Θα κάνουμε ότι μπορούμε. Και θα μπορέσουμε να κοιτάξουμε τους συναδέρφους μας στα μάτια και να τους πούμε «δεν τα καταφέραμε αλλά κάναμε ότι μπορέσαμε».

Αναρωτιέμαι αν θα ερθει ποτε μια μέρα που θα υπερβούμε το «ότι μπορούμε» και θα κάνουμε ΟΤΙ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ, βάζοντας μπροστά το σώμα μας για να μην περάσουν οι απολύσεις, για να μην περάσουν τα μέτρα, για να τους σταματήσουμε. Μια μέρα που θα σταματήσουμε να κοροϊδευόμαστε.  Μια μέρα που ο συνδικαλισμός θα γίνει αυτό που πρέπει να είναι. Και τότε να ξαναμετρηθούμε και να δούμε πόσοι θα μαστε. Κάτι μου λέει πως θα μαστε πολλοί.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s