Γιατί πενθήμερες;

Posted: Σεπτεμβρίου 19, 2013 by Δώρα Ξυπολιά in Uncategorized

Γιατί πενθήμερες;

Γιατί καλέσαμε τον κόσμο σε έναν αγώνα και όχι σε κάποιας μορφής συμβολική διαμαρτυρία ή έκφρασης τους θυμού και της αγανάκτισής του. Αν θέλαμε απλά να διαμαρτυρηθούμε μπορούσαμε να προτείνουμε μια 24-ωρη, δεν υπήρχε λόγος να χάσουμε 5 μεροκάματα για λόγους συμβολικούς

Τι προσδοκούσαμε;

Συμμετοχή. Την είχαμε; Νομίζω μεγαλύτερη κι απ’ όση μπορούσαμε να φανταστούμε.

Αποδοχή από την κοινωνία. Την είχαμε; Για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια ο κόσμος μας κοιτάζει και μας χαμογελά. Μοιράζεις χαρτιά σε μια πλατεία κι οι άνθρωποι τα παίρνουν και σου εύχονται κουράγιο. Μπαίνεις στο ταξί κι ο ταξιτζής σου λέει τα ίδια. Συμμετέχεις στη μοτοπορεία και βλέπεις στα πεζοδρόμια χαμόγελα συμπάθειας. Περπατάς στη γειτονιά σου και κάποιοι σε χαιρετούν και  εκφράζουν τη συμπάθεια και τη συμπαράστασή τους και μια προσδοκία. Δεν θα πω ότι η κοινωνία σύσσωμη είναι στα κεραμίδια να βγει στους δρόμους μαζί μας. Για πρώτη φορά όμως τα τελευταία χρόνια νιώθω ότι έχουμε το σεβασμό των ανθρώπων.

Γιατί αυτό;

Μα ακριβώς γιατί για πρώτη φορά δείξαμε αποφασισμένοι να δώσουμε έναν αγώνα με κόστος βαρύ, να κάνουμε πέρα τη μιζέρια και τα συντεχνιακά μας και να μιλήσουμε για πράγματα που αφορούν όλη την κοινωνία. Και βέβαια γιατί δεν υπάρχει κανένας σ’ αυτή τη χώρα που να μην είναι βαθιά προβληματισμένος ή ακόμα και στα όρια της απόγνωσης.

Θα ήταν εύκολο;

Αν κάποιος πίστεψε ότι τα πρώτα μεγάλα ποσοστά έκριναν και τη συνέχεια κι ότι θα συνεχίζαμε έτσι απλά ή ότι άμεσα θα είχαμε την κοινωνία στο πόδι, νομίζω έκανε λάθος. Τα μέτωπα χτίζονται με κόπο και προσπάθεια. Κι όταν μιλάω για μέτωπα δεν εννοώ μόνο ομοσπονδίες και σωματεία. Το μέτωπο που πρέπει να χτίσουμε είναι στον κόσμο. Να τον πείσουμε να μπει ενεργά και να αναλάβει το μερίδιο συμμετοχής που του ανήκει. Μέτωπο δεν σημαίνει να κατέβουν 10 μαθητές στην πορεία. Μέτωπο σημαίνει να κατέβουν συλλογικά και οργανωμένα με το πανό τους. Το ίδιο και για τους γονείς. Υπήρξαν τέτοια στοιχεία. Πρέπει να ενταθούν.

Να «υποκινήσουμε» τους μαθητές για καταλήψεις;

Οι μαθητές θα κάνουν αυτό που νομίζουν. Εμείς πρέπει να τους καλούμε σε αγώνα και συμπαράταξη. Αν ένα σχολείο έχει απεργία, οι μαθητές δεν έχουν μάθημα και μπορούν να κατέβουν οργανωμένα στην πορεία, να βγούν οργανωμένα στη γειτονιά, να μπουν ενεργά στην υπόθεση. Το αν θα κάνουν κατάληψη ή όχι είναι δική τους δουλειά. Ολίγο μας νοιάζει αν ένα σχολείο καταληφθεί ή όχι εάν οι μαθητές του είναι στο δρόμο με πορείες στη γειτονιά, συνθήματα και πανό.

Αυτή η απεργία μοιάζει με τις άλλες;

Σε τίποτα. Το βασικό της χαρακτηριστικό ήταν η ενεργή συμμετοχή των απεργών σε δράσεις. Έγιναν απεργιακές επιτροπές, πραγματοποιήθηκαν δράσεις στις γειτονιές, υπήρχε κόσμος έξω από τα σχολεία κάθε πρωί.

Πέφτουν ραγδαία τα ποσοστά;

Σε κάποιες περιοχές δεν πέφτουν. Αλλού ναι. Αλλού λίγο.

Συμμετέχει ο κόσμος ενεργά στις πορείες;

Από το καλοκαίρι κιόλας, οι πορείες μας είναι μαζικές. Οι τελευταίες δύο που κάναμε, οι απεργιακές ήταν απίστευτες και σε μαζικότητα και σε παλμό. Βρήκαμε νέους τρόπους να εκφραστούμε, αφήσαμε τους εαυτούς μα να βγουν λίγο έξω από τα συνηθισμένα στερεότυπα. Νιώσαμε ένα βαθμό ελευθερίας

Υπάρχει γκρίνια;

Η γκρίνια κι η μιζέρια του κλάδου αυτού , τουλάχιστον για μένα προσωπικά, δεν έχει σταματημό. Πιο γκρινιάρης πεθαίνεις.

Το οικονομικό είναι πρόβλημα;

Φυσικά. Ποιος θα το αρνηθεί. Κάθε αγώνας έχει κόστος και σπάνια εγγυήσεις. Όμως το κόστος των απολύσεων και μόνο νομίζω το υπερβαίνει. Η ΟΛΜΕ δημιούργησε απεργιακό ταμείο. Θα έχουμε κάποια στήριξη από κει και θα ζητήσουμε και οικονομική στήριξη από όπου μπορούμε. Θα ληφθεί μέριμνα για τους απεργούς συναδέλφους που βρίσκονται σε ιδιαίτερη δυσκολία, ζευγάρια απεργών κλπ. Προσοχή όμως: αν κάποιος νομίζει ότι θα απεργεί και κάποιος θα του πληρώνει το μεροκάματο, είναι μακριά νυχτωμένος. Αγώνα έχουμε όχι πληρωμένες διακοπές. Γιατί ακούγονται και τέτοια.

Συμπέρασμα;

Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο ούτε για σκέψη οπισθοχώρησης, τουλάχιστον για την επόμενη βδομάδα. Βήμα βήμα προχωράμε. Εκτιμάμε και κάνουμε. Είχαμε μια σπάνια ευκαιρία να κερδίσουμε τη συμπάθεια και το σεβασμό της κοινωνίας. Αν κάνουμε πίσω με την πρώτη δυσκολία, αν επικαλεστούμε μίζερα την αδυναμία μας να ανταποκριθούμε οικονομικά σε μια περίοδο που πάνω από τη μισή Ελλάδα ζει με λιγότερα από τα μισά του μισθού μας, με 1.500.000 άνεργους και με απολύσεις στον ίδιο μας τον κλάδο, αν σκύψουμε το κεφάλι κι αφήσουμε τους μαθητές μας έρμαια στο εξεταστικό κάτεργο, στις συνεχείς περικοπές και υποβαθμίσεις του δημόσιου σχολείου, βορά στην μαθητεία που διαφημίζει ο Κεδίκογλου θα εισπράξουμε την περιφρόνηση της κοινωνίας ίσως για πάντα αυτή τη φορά.

Τι πρέπει να κάνουμε;

Να συνεχίσουμε να βγαίνουμε στις γειτονιές, να μαζευόμαστε έξω από τα σχολεία, να καλέσουμε ακόμα περισσότερους συναδέλφους, γονείς, μαθητές, φορείς να συμμετέχουν στις απεργιακές επιτροπές. Παίρνουμε ντουντούκες, φτιάχνουμε χαρτόνια, στήνουμε προτζέκτορες στις πλατείες, δείχνουμε τα βίντεο που φτιάξαμε, οργανώνουμε μοτοπορείες, είμαστε συνεχώς ορατοί ενάντια στην προπαγάνδα των ΜΜΕ. Μόλις πάρουμε τα κουπόνια χτυπάμε τις πόρτες των ανθρώπων. Μπαίνουμε στα μαγαζιά, πάμε στις λαϊκές, στις εκκλησίες, παντού. Εξηγούμε. Δεν ζητάμε ελεημοσύνη. Αγώνα κάνουμε και ζητάμε την συμπαράσταση και την αλληλεγγύη των ανθρώπων.

Έτσι το βλέπω εγώ

Ελένη

(της Ελένης Λαμπροπούλου)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s