pes mou daskala

Posted: Απρίλιος 1, 2012 by Γεωργία Βαλωμένου in ανοιχτός διάλογος για την παιδεία
Ετικέτες:

Ανακάλυψα αυτό το τραγούδι απο τις σημειώσεις ενός μαθητή που με κάποιο τρόπο βρέθηκαν στα χέρια μου. Ο  μαθητής, μετανάστης, μαύρος, με σοβαρά οικογενειακά και οικονομικά προβλήματα, αρχίζει με αυτούς τους στίχους ένα καταγγελτικό κείμενο, το οποίο περιλαμβάνει τα εξής:

«Δηλαδή πέσμου, γιατί όταν με βλέπεις στο δρόμο δε με χαιρετάς; ντρέπεσαι; γιατί στο διάλειμμα δεν έρχεσαι να μου μιλήσεις; πάλι ντρέπεσαι; Να σου πω γιατί; Με γράφεις στα παλιά σου τα παπούτσια! μου ζητ’ας να κάτσω να διαβάσω λες και όταν πάρω το απολυτήριο θα πιάσω δουλειά!»

Και

«Δασκάλα μου δεν μπορείς να μου λες για χημεία όταν πεινάω, δεν μπορείς να μου λες για μαθηματικά όταν εγώ δεν έχω δει ποτέ μου λεφτά. Δεν μπορείς να μου μάθεις κοινωνική και πολιτική αγωγή όταν εγώ μεγάλωσα υπό συνθήκες φτώχειας και αλητείας»

Οι σκέψεις μου όταν διάβασα το κείμενο και άκουσα το τραγούδι ήταν με τη σειρά  αυτές:

1. Εγω διαφέρω, νοιάζομαι για τους μαθητές μου, δεν είμαι τέτοια δασκάλα

(στοιχημα ότι πάνω απο 80% των εκπαιδευτικών κάνουν ακριβώς την ίδια σκέψη πρώτη, και δικαίως, γιατί η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών πραγματικά  νοιάζεται για τους μαθητές και κάνει ότι καλύτερο μπορεί μέσα σε αντίξοες συνθήκες))

2. Υπάρχει ένας κωλοπαιδισμός στο τραγούδι. Δηλαδή, εντάξει έχεις προβλήματα, αλλά κι εγώ έχω προβλήματα. Κάνω τη δουλειά μου όσο καλύτερα μπορώ, φερομαι με αγάπη και κατανόηση, υφίσταμαι καθημερινά απο τους μαθητές μου απαξιωτική συμπεριφορά που κάποιες φορές με κάνει τελείως κουρέλι, κάνω υπομονή, πληρώνομαι πλέον ελάχιστα, απαιτώ κι απο σένα, μαθητή μου, λίγη κατανόηση και λίγο σεβασμό.

(στοίχημα ότι κι αυτή τη δεύτερη σκέψη την κάνει η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών, στην οποία περιλαμβάνονται και όσοι δεν έκαναν την πρώτη σκέψη)

3. Δεν διαφέρω και τόσο, τίποτα δεν κάνω. Υπηρετώ ένα σύστημα που μπάζει απο παντού, που με κάνει να μην έχω χρόνο και διάθεση να σκύψω πραγματικά, με νοιάξιμο πραγματικό, πάνω απο τους μαθητές μου, ανέχομαι ένα σχολείο μίζερο και αναποτελεσματικό, που θρέφει  τέτοιους δασκάλους και τέτοιους μαθητές με τέτοιες συμπεριφορές, και δεν κάνω τίποτα  δραστικό, ριζοσπαστικό, επαναστατικό και συλλογικό για να το αλλάξω.

πόσοι δάσκαλοι κάνουν τέτοιες σκέψεις δεν ξέρω να σας πω, σίγουρα όχι αρκετοί.

Μια απ αυτούς η Νίνα Γεωργιάδου:

Ακολουθούν οι στίχοι του τραγουδιού:

Μη μου σπας τα νεύρα κι άμα δε γουστάρεις βγάλε μ έξω

Μη ζητάς μοναχά στο μάθημά σου να προσέξω

Μη μου δίνεις συμβουλές, δεν είμαστε φίλοι

Εσύ απλά κοιτάς το πως θα βγάλεις την ύλη

έτσι δεν είναι; ε; για πες μου δασκάλα…

και μιας και εύκαιρη σε βρίσκω τώρα πες μου και τ άλλα:

πως μου ζητάς να κάτσω επιμελώς να διαβάσω

αφού σπουδάσω δε σπουδάσω τίποτα δε θα χάσω

έτσι δεν είναι; ε; απάντα μου ντε!

Μήπως να γλείψω κάνα κώλο για να μπω στον ΟΤΕ;

Μήπως να ψήσω τους δικούς μου να με στείλουν Αγγλία;

Να ψάξω εκεί για μια αναγνωρισμένη δωρεάν παιδεία;

Κάνε μου τη χάρη δασκάλα και πες μου: ποιο είναι το πρόβλημα με τους αλλοδαπούς συμμαθητές μου;

Γιατί τους προκαλείς τόσο πολύ να μας μισήσουν;

Φοβάσαι μην τυχόν μορφωθούν και σας γαμήσουν…

Το μόνο που ’ναι δικό μου είναι ο νους μου

Στ’ αρχίδια μου οι κανόνες σας εγώ έχω δικούς μου

Η ζωή κι ο δρόμος ειν’ η τάξη μου

Κι όταν τελειώσω θα πάρω τους βαθμούς μου

(νομίζεις)

Πες μου δασκάλα, τι έχεις να πεις για όλ’ αυτά;

Έτσι κι αλλιώς πρώτη του μήνα  θα τα πάρεις τα λεφτά

Δος μου ένα κίνητρο να μείνω στην τάξη

Πες μου ότι έστω και κάτι θ αλλάξει

Για πες μου δασκάλα, γιατί περίεργα με κοιτάς όταν αμφισβητώ το κύρος σου όπως λες όταν μιλάς;

Δασκάλα, γιατί μου σπας τα νεύρα όταν τη λες; Δε γουστάρω να σ’ ακούσω, τι θες;

Τι κάνεις δασκάλα;

Πέρασαν χρόνια από τότε που χάραζα θρανία με γράμματα μεγάλα

Κι αυτά ήταν, σαν τις γνώσεις σου, γεμάτα τρύπες

–         (αυτά έκανες κι απέτυχες)

–         τι είπες; Απέτυχα; Να πας να γαμηθείς! Ναι ρε ντάξει ευτυχώς που πετύχατε εσείς! Όνειρο ζωής καλό είναι να λες ότι σου λένε να πεις! Λες την αλήθεια που δεν έψαξες να βρεις. Μας μαθαίνεις τη γλώσσα που χουμε χρόνια μιλήσει κι εξηγείς ένα τύπο που ποτέ δεν έχεις λύσει. Μπα! Όλα γύρω σου μοιάζουν θλιμμένα; Δεν είναι ζωή για έναν παράφρων σαν κι εμένα αυτή! Δεν χάνω το θυμό μου! Τα σπάω στην τάξη. Πες στο διευθυντή το φταίχτη αν θέλει να ψάξει, να ναι η ώρα του καλή, προτού στη σύνταξη βγει…Και μετά, θα μείνουμε οι δυο μας δασκάλα, εγώ κι εσύ, δυο μυαλά ενωμένα, μεγάλα. Δικιά σου η μπάλα, λέγε ότι έχεις να πεις αλλιώς βούλωστο όπως πάντα, δασκάλα.

Πες μου δασκάλα, τι έχεις να πεις για όλ’ αυτά;

Έτσι κι αλλιώς πρώτη του μήνα  θα τα πάρεις τα λεφτά

Δος μου ένα κίνητρο να μείνω στην τάξη

Πες μου ότι έστω και κάτι θ αλλάξει

Για πες μου δασκάλα, γιατί περίεργα με κοιτάς όταν αμφισβητώ το κύρος σου όπως λες όταν μιλάς;

Δασκάλα, γιατί μου σπας τα νεύρα όταν τη λες; Δε γουστάρω να σ’ ακούσω, τι θες;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s