Φίλες και φίλοι

Posted: Οκτώβριος 7, 2011 by Γεωργία Βαλωμένου in δράσεις για την παιδεία
Ετικέτες: , , ,

Το κείμενο που ακολουθεί διαβάστηκε την 01/10/11 , στα πλαίσια του διήμερου εκδηλώσεων που διοργάνωσε η Λαϊκή Συνέλευση Γαλατσίου .

Φίλες και φίλοι

Ονομάζομαι Γ. Β. ειμαι αρχιτέκτονας και, εδώ και 5 χρόνια, είμαι καθηγήτρια μέσης εκπαίδευσης.

Aποφάσισα σήμερα να σας μιλήσω προσωπικά. Γιατί πιστεύω  πως, το «εγώ» μπορεί καμιά φορά να λειτουργεί συλλογικότερα από το  «εμείς» λόγω της αλήθειας που περιέχει.

Δηλαδή, εκπροσωπώ τον εαυτό μου και μόνο αυτόν, λέω αυτό που σκέφτομαι και πιστεύω, και ευελπιστώ πως υπάρχουν κι άλλοι, πολλοί άλλοι, που συμφωνούν μαζί μου.

Γιατι δεν είμαι παρα μια μονάδα σε πολλά ευρύτερα σύνολα. Στο σύνολο των εκπαιδευτικών, στο σύνολο των γονιών.

Επίσης στο σύνολο των πολιτών αυτής της χώρας που αισθάνονται οργη,  θλίψη, αμηχανία, που δεν έχουν κόμμα ή οργάνωση να ενταχθούν, ούτε και να ψηφίσουν,που βρήκαν στις πλατείες των αγανακτισμένων μια ευκαιρία να υπάρξουν συλλογικά και να εκφραστούν,που είδαν με απογοήτευση το κίνημα αυτό να ξεφουσκώνειαφού πρώτα χτυπήθηκε βάναυσα από την διεφθαρμένη ηγεσία του τόπου μας,που είναι σήμερα μελαγχολικοί και μπερδεμένοι.

Ανήκω ακόμα στο κατασυκοφαντημένο σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων, ξέρετε, αυτών που ταλαιπωρούν τη χώρα και ευθύνονται για όλα τα δεινά της.

Πριν από λίγα χρόνια ανήκα σ ένα άλλο σύνολο, σ’ αυτό των υπαλλήλων με μπλοκάκι. Δούλευα περισσότερες από οκτώ ώρες την ημέρα σε καθεστώς εργασιακής ανασφάλειας, με άγχος και ευθύνη, και αν για κάποιο λόγο δεν μπορούσα να εργαστώ δεν πληρωνόμουνα. Όταν εκανα το πρώτο μου παιδί αναγκάστηκα να το αφήσω βυζανιάρικο και να τρέχω στα εργοτάξια. Σας εξομολογούμαι λοιπον ότι έγινα καθηγήτρια για να έχω μονιμότητα, ωράριο, άδειες, χρόνο για τα παιδιά μου . Εγινα καθηγήτρια γιατι έτσι πρέπει να ζεί ο άνθρωπος και έτσι πρέπει να μεγαλώνει τα παιδιά του. Γιατι στη χώρα μας και σε πολλές άλλες ο ιδιωτικός τομέας είναι τόσο άδικος και σκληρός που κάνει τη ζωή των ανθρώπων αβιώτη.

Το σχολείο είναι για μένα ένας τόπος άθλιος και μαζί υπέροχος. Αθλιος

ΓΙΑΤΙ Τα κτίρια είναι μίζερα και αφρόντιστα και οι υποδομές ανύπαρκτες

ΓΙΑΤΙ Οι εκπαιδευτικοί σε μεγάλο ποσοστό είναι απογοητευμένοι και ανήμποροι να οραματιστούν και να αγωνιστούν για ένα καλύτερο σχολείο

ΓΙΑΤΙ Τα παιδιά είναι αδιάφορα και με τάση προς το μηδενισμό και την απαισιοδοξία

Είναι όμως Και τόπος υπέροχος, γιατί

Εκει μεσα συντελείται το θαύμα της μάθησης και η , καμια φορά, συγκλονιστική αγαπητική σχέση του μαθητή με το δάσκαλο.

Αγάπησα το σχολείο όπως ήταν αλλά αποφάσισα να αγωνιστώ για να ελλατώσω τους παράγοντες της αθλιότηντας. Όχι μόνη μου. Όπως σας είπα στην αρχή το «εγώ» γίνεται «εμείς» και μόνο τότε υπάρχει ελπίδα. Είναι πολλοί, πιστέψτε με, οι δάσκαλοι που αγαπούν και νοιάζονται τους μαθητές τους, είναι πολλοί εκείνοι που παλεύουν να στηρίξουν τη δημόσια εκπαίδευση. Παλαιόθεν άλλωστε, οι θεσμοί στη χώρα μας στηρίζονται και υπάρχουν χάρη στο φιλότιμο των δημόσιων λειτουργών και όχι χάρη στη φροντίδα του κράτους.

Σήμερα βρισκόμαστε εδώ μαζεμένοι γιατι οι παράγοντες της αθλιότητας διογκώνονται δραματικά και με ραγδαίο ρυθμό.

Σχολεία συγχωνεύονται και καταργούνται, κτίρια και υποδομές υποβαθμίζονται χωρίς χρηματοδότηση, προγράμματα αλλάζουν χωρίς οργάνωση και υποστήριξη, βιβλία υπάρχουν στα βιβλιοπωλεία και όχι στα σχολεία , οι εκπαιδευτικοί, μαζί με την υπόλοιπη κοινωνία, μετά το στάδιο της οργής, της άρνησης και της διαπραγμάτευσης διανύουν το στάδιο της κατάθλιψης και οδεύουν προς το τελικό στάδιο της αποδοχής, οι γονείς και οι μαθητές το ίδιο.

Η συσσώρευση των προβλημάτων και η ανάγκη εύρεσης πρακτικών λύσεων για τα μικρά και καθημερινά μας έχει καθηλώσει. Παράλληλα ο φόβος που καλλιεργείται από τα διαπλεκόμενα  Μέσα Ενημέρωσης δουλεύει ύπουλα και υπόγεια.

«Kαταπλακωμένοι από το φόβο μην τυχόν και αλλάξει ριζικά η ζωή μας, παρακολουθούμε τη ζωή μας να αλλάζει ριζικά.»

Κάποιοι θα πουν πως εμείς που αντιδρούμε ειμαστε οι βολεμένοι που δεν θέλουν ν αλλάξει τίποτα. Σ αυτούς έχω να πω πως, εμείς που αντιδρούμε ειμαστε αυτοί που διαθέτουμε το χρόνο και την ενέργειά μας, παραμελούμε τα παιδιά μας, διακινδυνεύουμε να υποστούμε συνέπειες για τη δράση μας, ερχόμαστε αντιμέτωποι με την κρατική καταστολή κι όλο αυτό δεν συνιστά βόλεμα. Βόλεμα είναι να εθελοτυφλείς μπροστά σε μια ανάλγητη αντιδημοκρατική διακυβέρνηση και να πιστεύεις πως θα σε σώσουν οι ίδιοι άνθρωποι και οι ίδιοι μηχανισμοί που σε οδήγησαν ως εδώ γιατί δεν αντέχεις να αντικρύσεις κατάματα την αλήθεια.

Κάποιοι άλλοι θα πουν πως «από τη στιγμή που η χώρα βρίσκεται σε κρίση, είναι λογικο να γίνονται περικοπές και στην παιδεία. Εξάλλου, γινόντουσαν πολλές σπατάλες στο παρελθόν και πρέπει να νοικοκυρευτεί το κράτος. Δε θα παθουμε δα και τίποτα να δώσουμε και λίγα λεφτά για βιβλία και φωτοτυπίες. Ασε που αυτό που τα παιδιά καίγανε τα βιβλία πρέπει να σταματήσει.»

Εχω απαντήσει πολλές, πάρα πολλές φορές σε τέτοιες τοποθετήσεις. Οι αποψεις αυτές διατυπώνονται από ανθρώπους που αρνούνται να αναγνωρίσουν την πρόθεση που κρύβεται πίσω από την κυβερνητική πολιτική για την παιδεία. Ακόμα κι αν σας φαίνεται κουμουνιστική συνομοσιολογία ότι αυτοί που μας κυβερνάνε θέλουν τα παιδιά μας ημιμαθείς και πειθήνιους εργάτες του συστήματος δεν μπορείτε να μην παραδεχτείτε ότι η παιδεία βρίσκεται πολύ χαμηλά στη λίστα προτεραιοτήτων τους μαζί με μ ια άλλη βασική κοινωνική παροχή, αυτήν της υγείας.

Το να επιλέγεις να υποβαθμίσεις την υγεία και την παιδεία μιας χώρας αντί άλλων δημόσιων δαπανών είναι μια σαφής πολιτική πράξη . Μια πράξη πίσω από την οποία κρύβεται μια ιδεολογία βαθειά ταξική. Δηλαδή,  τα παιδιά της ανώτερης τάξης θα μορφωθούν στα ιδιωτικά σχολεία, ενώ τα παιδιά της κατώτερης τάξης θα πρέπει να συμβιβαστούν

με μια δημόσια εκπαίδευση χωρις υποδομές και βιβλία,

συνωστισμένα σε τάξεις και προαύλια ,

με δασκάλους κακοπληρωμένους, παραγνωρισμένους και μιζεριασμένους από την απουσία σεβασμού μαθητών, γονέων πολιτείας,

με προγράμματα σφιχτά και ανελαστικά σε ένα σκληρό μέχρι βιαιότητας κυνήγι στείρων γνώσεων και βαθμών

σ’ ένα σχολείο φυλακή που ροκανίζει την εφηβεία τους

που στην καλύτερη περίπτωση θα τα οδηγήσει σε αντίστοιχης μιζέριας ιδρύματα τριτοβαθμιας εκπαίδευσης

κι από κει στην ανεργία.

Κι ενώ όλα αυτά είναι από μόνα τους εκνευριστικά και εξοργιστικά, έρχονται να προστεθούν σαν σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι, οι δηλώσεις της υπουργού, όπως το γνωστό  «πρώτα ο μαθητής» . Μας εμπαίζουν, υποτιμούν τη νοημοσύνη μας, διασκεδάζουν εις βάρος μας. Θα το ανεχτούμε αυτό;

Κάποιοι ρωτάνε «και τι να κάνουμε;»

Αυτή είναι και η δυσκολότερη ερώτηση. Δυσκολότερη στο να απαντηθεί γιατι το να ρωτάς και να περιμένεις από κάποιον άλλο να αναλάβει την ευθύνη είναι πανέυκολο. Η ευθύνη είναι όλων μας, όλων όσοι εμπλεκόμαστε με την εκπαίδευση από οποιδήποτε θέση. Η ευθύνη είναι μεγάλη και είναι συγκεκριμένη: θα αφήσουμε να υποβαθμιστεί  η δημόσια παιδεία για τα παιδιά μας και για όλες τις επόμενες γενιές;;

Θα πρέπει να συμφωνήσουμε όλοι ότι αυτή είναι μια  ευθύνη που πέφτει στις πλάτες του καθένα μας Ότι αν δεν αντιδράσουμε τώρα θα είμαστε για παντα υπόλογοι για το ότι δεν κάναμε τιποτα σ αυτή την κρίσιμη στιγμή

Θα αποδεχτούμε ως αναπότρεπτη την υποβάθμιση της παιδείας  ή θα την σταματήσουμε;

Αν αποφασίσουμε να τη σταματήσουμε θα πρέπει να αναλογιστούμε το τι είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε. Θα θυσιάσουμε χρόνο και ενέργεια; Θα θυσιάσουμε κάποιους μήνες, μια χρονιά ίσως από την εκπαίδευση των παιδιών μας; Θα θυσιάσουμε τα ιδιαίτερα μαθήματά μας οι εκπαιδευτικοί; Θα συγκρουστούμε με τα ΜΑΤ; Θα υποστούμε τις όποιες συνέπειες των πράξεών μας;

Φίλοι και φίλες, οι αγώνες δεν κερδίζονται χωρίς θυσίες. Και οι αγώνες δεν κερδίζονται χωρίς παιδεία. Πρέπει να βγούμε από την κατάθλιψη και να περάσουμε στη δράση. Δράση για τα παιδιά μας και για ένα καλύτερο αύριο. Είναι η μόνη επιλογή, η μόνη επιλογή που έχουμε.

Οργανωνόμαστε σε συλλογικότητες, δημοσιοποιούμε τις απόψεις μας όπως μπορούμε, οργανώνουμε γεγονότα σαν το αποψινό, κατεβαίνουμε στο δρόμο, παίρνουμε μαζί μας κι άλλους. Παράλληλα μέσα στα σχολεία αναπτύσσουμε αλληλέγγυες δράσεις, κρατάμε ψηλά το κεφάλι και κρατάμε ψηλά το επίπεδο της εκπαίδευσης, μέσα και έξω από την τάξη,.

Πετάμε από πάνω μας αγκυλώσεις και πρακτικές που δεν μας έχουν βοηθήσει στο παρελθόν, δίνουμε έμφαση σε ότι μας ενώνει, ενώνουμε τη φωνή μας γονείς εκπαιδευτικοί και μαθητές. Βαζουμε στην ακρη προσωπικές και κομματικές φιλοδοξίες, κλίκες συμμαχίες και ιδεολογικές συμφωνίες και διαφωνίες. Παίρνουμε πάνω μας την ευθύνη, ατομικά, και δρούμε συλλογικά με σύνεση και συναίνεση και με σκληρή δουλειά. Αλλιώς δεν εχουμε ελπίδα.

Είμαστε εδώ για να δώσουμε στα παιδιά μας το μάθημα της αξιοπρέπειας, της αλληλεγγύης, της αντίστασης.

Φίλοι και σύντροφοι,  νοιώθω βαθειά μεσα μου τη βεβαιότητα είναι προτιμότερη η ήττα από την αδράνια και την παθητικότητα. Είναι προτιμότερο να δώσουμε τρόπο και όχι  τόπο στην οργή που μας πνίγει.

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η ΧΡΗΣΤΟΣ λέει:

    ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΩΝ ΧΑΛΕΠΩΝ ΚΑΙΡΩΝ,

    ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΕ ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΧΩΜΑΤΕΡΗ
    ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΠΟΥ ΚΛΕΙΝΕΙ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΘΑΝΑΤΕΡΗΣ ΖΩΗΣ.

    ΤΟ ΦΙΛΟΞΕΝΟ ΜΠΛΟΓΚ ΣΑΣ ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ ΣΕ ΔΥΟ ΜΠΛΟΓΚ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΜΑΣ.
    ΑΛΛΑ, ΤΟ ΕΝΑ, ΤΟ 1ο ΕΠΑΛ, ΑΛΛΑΞΕ. ΕΓΙΝΕ ekpanoliosion.blogspot.com.
    ΕΤΣΙ, ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ekpΕΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΜΑΣ ΚΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ.

    ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΓΕΡΟΙ ΚΑΙ ΚΑΛΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ.

  2. Ο/Η ΧΡΗΣΤΟΣ λέει:

    ΠΗΓΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΣΤΑ ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΑ. ΑΡΕΣΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΑΠΟ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΤΗΚΑΝ.
    ΗΜΑΣΤΑΝ ΔΥΝΑΜΙΚΟΙ, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΙ ΚΙ ΟΧΙ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΙ. ΝΟΙΩΣΑΜΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΑΜΕ ΜΕΡΟΣ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

    ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΑΝΑΚΟΝΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗΣ.
    Στα πλαίσια των αγωνιστικών κινητοποιήσεών μας, η ΓΣ της ΕΛΜΕ, ο Σύλλογος Εκπ/κων Π.Ε. της περιοχή και η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΦΥΛΗΣ για το άμεσο και οριστικό κλείσιμο της χωματερής συνεργαζόμαστε και πάλι.

    Καλούμε τους συναδέλφους, τους υπόλοιπους εργαζόμενους και τους άλλους πολίτες της περιοχής την Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2011, στις 10.30 στην πλατεία Δημαρχείου, στα Ανω Λιόσια, προκειμένου να παρέμβουμε στην παρέλαση. Να διαμαρτυρηθούμε για το νέο ζυγό του Κουρέματος από την κυβέρνηση -ΕΕ -ΔΝΤ που συνθλίβει τις ζωές μας.

    ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΟΧΙ.
    ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΙ ΔΟΥΛΟΙ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ.
    ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΣΤΟΥΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ.
    ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

    ΧΤΚ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s