Επιστολή προς τους σχολικούς συμβούλους

Posted: Ιανουαρίου 16, 2011 by Δώρα Ξυπολιά in ανοιχτός διάλογος για την παιδεία
Ετικέτες: ,

Στα πλαίσια της δράσης μας συντάξαμε την παρακάτω επιστολή προς τους σχολικούς συμβούλους, την οποία καλούμε να υπογράψουν όλοι οι συνάδερφοι εκπαιδευτικοί. Στόχος είναι να προκαλέσουμε την δημόσια και υπεύθυνη τοποθέτηση των συμβούλων για τις εξαγγελίες του Υπουργείου Παιδείας

Κύριε Σύμβουλε,

Την 1η Δεκεμβρίου του 2010 το Υπ. Παιδείας απέστειλε στην εκπαιδευτική κοινότητα κείμενο με τίτλο «Αναβάθμιση της διοίκησης της εκπαίδευσης», στο οποίο προτείνει μεταξύ άλλων:

  • Εξορθολογισμό (με απλά λόγια, αύξηση) του διδακτικού ωραρίου των εκπαιδευτικών.
  • Ενίσχυση της εξουσίας των διευθυντών και παράλληλη μείωση των αρμοδιοτήτων του συλλόγου διδασκόντων.
  • Ενοποιήσεις – συγχωνεύσεις (με απλά λόγια, κατάργηση) σχολικών μονάδων.
  • Αυτονόμηση της σχολικής μονάδας στη διαχείριση των πιστώσεων, με βάση τη διαδικασία της αυτοαξιολόγησης.

-Τα παραπάνω πρέπει να συνδυαστούν και με την επιβολή του αριθμού των 30 μαθητών ανά σχολική τάξη, που ήδη εφαρμόσθηκε την τρέχουσα σχολική χρονιά με αρνητικά αποτελέσματα, κατά γενική ομολογία εκπαιδευτικών, μαθητών και γονέων.

Παράλληλα, προτείνει αρκετές αλλαγές στο επίπεδο Περιφέρειας – Νομού, που θα έχουν ως αποτέλεσμα το να γίνει πιο συγκεντρωτική και απρόσωπη η διοίκηση.

Και οι πρώτες και οι δεύτερες αλλαγές –ή, έστω, προτάσεις– θα έχουν, κατά τη γνώμη των μάχιμων εκπαιδευτικών, αρνητικά αποτελέσματα και θα φέρουν μεγάλες δυσκολίες στο έργο τους. Θα θέλαμε, ωστόσο, να σας θέσουμε κάποια ερωτήματα σχετικά με τις πρώτες, δεδομένου του ότι είστε όχι μόνο συνάδελφοι αλλά και οι κατεξοχήν γνώστες της δυσκολίας του εκπαιδευτικού έργου και των ιδιαιτεροτήτων που αυτό έχει αφού, πέραν των άλλων, ο σκοπός του έργου των σχολικών συμβούλων είναι:

v     Η ομαλή πορεία της παιδαγωγικής και διδακτικής πράξης.

v     Η βοήθεια στην κατανόηση του περιεχομένου και της φιλοσοφίας των εκπαιδευτικών καινοτομιών για την αποτελεσματικότερη εφαρμογή τους.

v     Η αποτύπωση της εκπαιδευτικής πραγματικότητας με την ταυτόχρονη επισήμανση των αδυναμιών εφαρμογής της και οι προτάσεις για λύσεις των προβλημάτων.

v     Η αξιολόγηση ως επισήμανση των εκπαιδευτικών αδυναμιών και δυσκολιών στην υλοποίηση του εκπαιδευτικού έργου.

v     Η συνεχής φροντίδα και υποχρέωση για υποστήριξη των εκπαιδευτικών στις καθημερινές διδακτικές ανάγκες.

(ΦΕΚ 1340/16-10-2002 άρθρα 8 και 9)

Τα ερωτήματά μας είναι τα εξής:

1. Με ποια λογική γίνεται καλύτερο μάθημα σε τμήματα 30 ατόμων και όχι 20 ή 22; Πιστεύετε ότι μπορεί ο εκπαιδευτικός να βάλει τον ίδιο αριθμό εκθέσεων, να εξετάσει ίδιο αριθμό εργασιών καθημερινά, να παραδώσει χωρίς αργοπορία τα διαγωνίσματα, να ασχοληθεί ως υπεύθυνος καθηγητής με καθέναν από τους μαθητές του το ίδιο ουσιαστικά, όπως μπορούσε μέχρι τώρα;

2. Πότε θα είναι πιο αποδοτικό το μάθημα; Όταν ο εκπαιδευτικός θα εργάζεται περισσότερες ώρες καθημερινά ή λιγότερες; Όταν θα έχει μιλήσει μέσα σε τάξεις το πολύ 21 ώρες ή 27 την εβδομάδα; Όταν θα έχει δώσει «μάχη» σε τάξη των 30 ή των 20 ατόμων; Και αν κάποιοι θεωρούν πως αυτό είναι το σωστό, τότε γιατί το ίδιο κράτος είχε θεωρήσει μέχρι τώρα ότι πρέπει ο εκπαιδευτικός της δευτεροβάθμιας –λόγω ακριβώς της ιδιαιτερότητας του επαγγέλματος-λειτουργήματος που ασκεί– να εργάζεται από 16 μέχρι 21 ώρες εβδομαδιαίως, δεδομένου του ότι έχει και αρκετές ώρες εργασίας στο σπίτι αλλά και στο σχολείο εκτός τάξης;

3. Με ποια λογική η οποιαδήποτε αξιολόγηση που θα υποστούμε, θα στηρίζεται όχι στο έργο και τον κόπο μας αλλά στην επίδοση των μαθητών, στη δυνατότητα του Δήμου να ενισχύσει το σχολείο, στη διάθεση των ιδιωτών να γίνουν σπόνσορες ή χορηγοί των σχολικών μονάδων και να κρίνουν έτσι ακόμα και το αν θα υπάρχει αρκετό φωτοτυπικό χαρτί για τις παραδόσεις μας; Με ποια λογική θα κριθούμε εμείς για αποτελέσματα εξετάσεων που δε στηρίζονται εξ ολοκλήρου σε μας αλλά και στην παραπαιδεία, τη στιγμή, μάλιστα, που τα θέματα των πανελλαδικών εξετάσεων υποβοηθούν περισσότερο το έργο της και όχι το έργο του δημόσιου σχολείου;

4. Στο άρθρο 36, παρ. 4 αναφέρεται ότι οι εκπαιδευτικοί του συλλόγου διδασκόντων καλλιεργούν και εμπνέουν στους μαθητές δημοκρατική συμπεριφορά. Πώς, πιστεύετε, θα καλλιεργηθεί αυτή η συμπεριφορά όταν ο καθηγητής των παιδιών δε θα συνεργάζεται αλλά θα υπακούει, πλέον, σε ένα διευθυντή που θα μοιάζει περισσότερο με διοικητή στρατοπέδου; Όταν θα εξαρτάται η θέση του από την επίδοση ή τη διάθεση του μαθητή και όχι από την προσπάθεια του ίδιου μέσα στην τάξη; Όταν θα πρέπει να δέχεται τις οδηγίες των ιδιωτών σε αντάλλαγμα εποπτικού ή γραφικού υλικού; Όταν θα κρίνεται με τον ίδιο τρόπο ο εκπαιδευτικός υποβαθμισμένων περιοχών και περιοχών που οι κάτοικοί τους είναι κυρίως άνθρωποι του μόχθου και, επομένως, δε θα μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους όσα οι γονείς περιοχών με καλύτερο βιοτικό επίπεδο και συνθήκες διαβίωσης; Και πώς δεν είναι άδικη η αξιολόγηση της μιας και της άλλης περίπτωσης με τους ίδιους όρους;

Κύριε Σύμβουλε,

Στο κείμενό μας δεν έχουμε συμπεριλάβει το θέμα της μείωσης των μισθών μας θεωρώντας πως αυτό αφορά όλους τους εργαζόμενους και όχι μόνο εμάς και κατανοώντας ότι δεν είναι κάτι που θα μπορούσατε να πάρετε θέση διαφορετική  από αυτή των υπόλοιπων. Στις απαράδεκτες όμως αλλαγές που ετοιμάζει με βιασύνη το Υπουργείο μπορείτε και οφείλετε να τοποθετηθείτε· γι’ αυτό σας θέσαμε τέσσερα απλά ερωτήματα και θα θέλαμε να μας δώσετε απλές απαντήσεις. Θεωρούμε ότι έχετε χρέος να το κάνετε όχι μόνο ως κατεξοχήν αρμόδιοι για την επίλυση τέτοιων προβλημάτων αλλά και ως συνάδελφοι. Αν συμφωνείτε με τα μέτρα, δώστε μας επιχειρήματα και πείστε μας. Αν όμως όχι, έχετε όχι μόνο ηθικό αλλά και «συναδελφικό» χρέος να συνταχθείτε με το μαχόμενο εκπαιδευτικό αντιδρώντας στα μέτρα και μη παραμένοντας απαθείς ελπίζοντας στη μη καταστρατήγηση των κεκτημένων σας, τη στιγμή που τα κεκτημένα των συναδέλφων σας –με αγώνες δεκαετιών– καταπατώνται σε μια νύχτα.

Θεωρούμε τη συμβολή σας απαραίτητη. Ήδη η σιωπή σας υπήρξε «ηχηρή», όταν δεν πήρατε θέση ούτε στο θέμα της αυτοαξιολόγησης ούτε στην υποχρεωτική εφαρμογή του αριθμού των 30 μαθητών στις τάξεις ούτε στις προσπάθειες προϊσταμένων για συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων ως προϊδεασμό του τι μας περιμένει.

Όσο και αν προσπαθούν κάποιοι να μας πείσουν πως η κρισιμότητα των περιστάσεων απαιτεί θυσίες, εμείς επιμένουμε πως η εκπαίδευση δεν μπορεί να μεταφράζεται ή να αξιολογείται με νούμερα αλλά με ψυχές· τις ψυχές των παιδιών, που γι’ αυτά αποφασίσαμε να ασκήσουμε το συγκεκριμένο έργο.

Και θέλουμε να το ασκούμε σωστά και περήφανα. Γιατί η πραγματική δημοκρατία θέλει περηφάνια και όχι σκύψιμο του σβέρκου.

Εκπαιδευτικοί Γ΄ ΕΛΜΕ ΑΘΗΝΑΣ

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η jomarch λέει:

    συγχαρητήρια για την προσπάθειά σας

  2. Ο/Η id λέει:

    Πολύ ενδιαφέροντα ερωτήματα από εκπαιδευτικούς που νοιάζονται για το σχολείο. Περιμένω εκτός από ερωτήματα και τις προτάσεις, ειδικά στα θέματα της αξιολόγησής σας, γιατί πρέπει επιτέλους να βρεθεί και αυτός ο «μαγικός» τρόπος που θα αναδείξει τους πολλούς άξιους που δεν φαίνονται πουθενά. Ας πούμε στις χώρες με επιτυχημένο εκπαιδευτικό σύστημα πώς γίνεται η αξιολόγηση; Επίσης βάλτε στην αντζέντα και εμάς τους γονείς. Νοιαζόμαστε εξίσου. Μία κοινωνία μπορεί να πάει μπροστά μόνο όταν είναι συμμετοχική.

  3. Ο/Η Γεωργία Βαλωμένου λέει:

    Και οι γονείς και η αξιολόγηση είναι στην ατζέντα μας. Ειμαστε ακόμα στην αρχή.

  4. Ο/Η ΖΟΥΚΙΔΙΔΗΣ λέει:

    ΚΕΝΟΦΟΒΙΑ
    Ή αλλιώς HORROR VACUI.Η κατάσταση εκείνη κατά την οποία ο ζωγράφος έχοντας αποδώσει το κύριο μοτίβο του έργου του έρχεται αντιμέτωπος με το φόβο του κενού χώρου.Στην καθ’ ημας αρχαιότητα το κενό στο φόντο καλύπτονταν με διάφορα διακοσμητικά στοιχεία(ρόδακες ,ανθέμια…).Σε κάθε περίπτωση όμως αυτό το συναίσθημα της μη ολοκλήρωσης υπαγορευόταν από τη τεχνική αδυναμία του ζωγράφου να αποδώσει το βάθος.Να δώσει προοπτική στο θέμα του ή ,αν θέλετε,να εντάξει σε μια προοπτική το θέμα του.
    Έλλειψη προοπτικής και συλλογικού οράματος χαρακτηρίζει κάθε εκπαιδευτκή μεταρρύθμιση.Η τελευταία γιατί να να αποτελεί εξαίρεση;Κυβερνήσεις αλλάζουν και μαζί τους και οι επιτροπές σοφών.Και κάθε νέα κυβέρνηση φέρνει τους ευφημισμούς της:»μεταρρύθμιση»,»Νέο Σχολείο».Πίσω από αυτά κρύβεται ο φόβος για το κενό,η αδυναμία τους να συλλάβουν μια προοπτική και να εμπνεύσουν ένα συλλογικό όραμα(άλλωστε πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού).Το κενό αυτό γεμίζει με διακοσμητικά στοιχεία χωρίς ουσία.Η πρωτοπορία των σημερινών «καλλιτεχνών» του νέου σχολείου βρίσκεται στην αποτροπαϊκή φύση των διακοσμήσεων.Αυτοαξιολόγηση-αξιολόγηση.Μάλιστα,στην εποχή του ορθού λόγου η μαγεία σε αυτή τη γωνιά του κόσμου επικρατεί.Μ εαυτό το τρόπο θα συνετιστεί αυτός που πραγματικά φταίει για την κατάσταση που επικρατεί στην παιδεία μας.Ο ηθικά αξιοκατάκριτος εκπαιδευτικός ,ο αδιάφορος δάσκαλος,ο αρνητικός σε κάθε νέα ιδέα,ο βολεμένος καθηγητής.΄Ολοι μας.
    Κλείνω εδώ γιατί βλέπω τους απολογητές του μεταμοντέρνου ορθολογισμού να με κοιτούν γελώντας ειρωνικά,χλευάζοντας το υφάκι μου………..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s